ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਾਨਕਮ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸਰੀ ਕੇਸ਼ਜਾਲਾਨਿ ਧੁਨ੍ਵਾਨਃ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਮ੍ । ਗਾਹਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਰਸੀਂ ਵਾਰਣੋ ਯਥਾ
ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਚਖਾਦ ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਗਜਾਨਿਵ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍
ਉਹ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਨੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦਾ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯੇ ਕੇਸਰਿਣਾ ਤਦਾ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਥ ਵਿਕृष੍ਟਵਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਜਦ ਸਿੰਘ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਪਾਯਯੁਃ । ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਨ੍ਤਰਸਨਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਦੰਦ ਭੀੰਨ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਲਿਕਾਂ ਕੋਪਾਦ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਜਾਵਮ੍ਬਿਕਾਞ੍ਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਰਸਯੁਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰਸਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਸੀ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਰਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਵਿਵਾਹੇਚ੍ਛਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਯਾਸ਼ਾਂ ਦੂਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਮਰਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਾਵਾਹਿਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿਤੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਬਭਾषੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰਣਮਸ੍ਤਕੇ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜਦ ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ:
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪਾਮਰਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤਾਲਂ ਵਾ ਜਲਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰੈਵਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਜਿੰਦ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿਓ।
ਅਥਵਾ ਮਚ੍ਛਰਾਘਾਤਹਤਪ੍ਰਾਣਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੇਡੋ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੂਰਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਦਦਾਮ੍ਯਭਯਦਾਨਂ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਡਰਪੋਕੀ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਚਰ੍ਮ ਚੈਵਾष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾਸਿਨਾ ਸਿਂਹਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਜਘਾਨਾਤਿਬਲਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭ੍ਰਾਮਯਞ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਗਦਯਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਸਿਪਾਤਨਮ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਾਹੋਰ੍ਮੂਲੇ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵਾਰ ਟਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਹਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਪਿ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਮਹਾਮਦਃ । ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਵੇਦਨਾਂ ਭੂਯੋ ਜਘਾਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਤਦਾ
ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਬਾ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾਪਿ ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਚਕਾਰ ਭਯਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪਾਨਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤੀ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਘੰਟੀ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਪਲਾਦਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਾਰਮੇਯਾਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਬੁਕਾਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਤਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਕਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸਾਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਲੋਮੜੀਆਂ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਤੇ ਚੀਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਣਭੂਰ੍ਭਾਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਪਤਿਤਾਸੁਰਵਰ੍ष੍ਮਕੈਃ । ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਦੇਹਸਂਕੁਲਾ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਤਿਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਂ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਮਸ੍ਤਕੇ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਹृਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਮਤਾਡਯਤ੍
ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਡੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਕੁਪਿਤਾਤੀਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦੇਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠ ਮਨ੍ਦਮਤੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਖਡ੍ਗਮਿਦਂ ਤਵ । ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਓ ਮੂਰਖ, ਥੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਦੇਵੀ ਕृਪਾਣੇਨ ਸਮਾਹਿਤਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯਾਥ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਬਨ੍ਧੋऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਦੇਵਤਾਗਣਾਨ੍
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ-ਵਿੱਹੂਣਾ ਧੜ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੱਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰਣੌ ਕਰੌ । ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਾਪੀ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਯੁਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾ-ਉਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।