ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਾਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਂ ਜਨ੍ਮਨੋਪਾਤ੍ਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੋ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੌਤ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ। ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋ ਡਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਦੁਲੱਭ ਯਸ਼ ਛੱਡਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਾਰੂਢੋ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯੁਤੋ ਵੀਰ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋ ਭਵਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਰਸਾ ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਾਰੀਂ ਨਯ ਯਮਾਲਯੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ। ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਅਹਮਦ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਞ੍ਚ ਕਾਲਿਕਾਮ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਮੰਦੀ ਕਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਾਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣੇ । ਕ੍ਵੈषਾ ਬਾਲਾ ਕ੍ਵ ਮੇ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਾੜੀ ਔਰਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ!
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਤਿਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਮਾਨਿਨੀਂ ਮਾਨਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਭਰਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮਾਣੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਔਰਤ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਮਨਂ ਰਣੇ । ਗਤ੍ਵਾਹਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਵੈ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਬਲਾਵृਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਙ੍ਗਰੇ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਃ । ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਬਨ੍ਦਿਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾਯੁਧਃ ਸਪਰਿष੍ਕਰਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਵਾਰ੍ਤਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰਣਾਯ ਜਯਾਯ ਵਾ । ਸੋਦ੍ਯਮਃ ਸਬਲਃ ਸ਼ੂਰੋ ਰਣੇ ਦੇਵੀਮੁਪਾਯਯੌ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਜਾਂ ਮਰਨ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਜਗਾਮ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਪਿ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭੂਦ੍ਰਣੇ ਰਾਜਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਸਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਗਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾਭ੍ਰਪਟਲਾਵृਤਾਃ । ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਥ ਰਣੇ ਗਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸ ਭੀषਯਞ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਰਣੇ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਾਯ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਹਾਸ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਮੁਹੁਃ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਵਾਚ ਕਾਲਿਕਾਂ ਦੇਵੀ ਪਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਮੇਤਯੋਃ । ਮਰਣਾਯਾਗਤੌ ਕਾਲਿ ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਿਹਾਧੁਨਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਕਾਲੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵੇਖ, ਇਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਘੋਰਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾਤ੍ਯਯਂ ਤਥਾ । ਜਯਾਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵੇਤੌ ਮੋਹਿਤੌ ਮਮ ਮਾਯਯਾ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾ ਬਲਵਤੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਨ ਜਹਾਤਿ ਨਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਭਗ੍ਨਂ ਹृਤਬਲਂ ਨष੍ਟਂ ਗਤਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਚੇਤਨਮ੍
ਆਸ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਕਤ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਥੀ ਛੱਡ ਗਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੌ ਦ੍ਵੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਾਗਤੌ । ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਮਯਾ ਕਾਲਿ ਰਣੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕੌ
ਆਸ ਦੀ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਕਾਲੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਾਵੇਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੈਵਮੋਹਿਤੌ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਤੌ
ਹੁਣ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਭਾਗ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਕਾਂ ਚਣ੍ਡੀ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਾਨਕਮ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸਰੀ ਕੇਸ਼ਜਾਲਾਨਿ ਧੁਨ੍ਵਾਨਃ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਮ੍ । ਗਾਹਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਰਸੀਂ ਵਾਰਣੋ ਯਥਾ
ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਚਖਾਦ ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਗਜਾਨਿਵ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍
ਉਹ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਨੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦਾ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯੇ ਕੇਸਰਿਣਾ ਤਦਾ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਥ ਵਿਕृष੍ਟਵਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਜਦ ਸਿੰਘ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਪਾਯਯੁਃ । ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਨ੍ਤਰਸਨਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਦੰਦ ਭੀੰਨ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਲਿਕਾਂ ਕੋਪਾਦ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਜਾਵਮ੍ਬਿਕਾਞ੍ਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਰਸਯੁਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰਸਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਸੀ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਰਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਵਿਵਾਹੇਚ੍ਛਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਯਾਸ਼ਾਂ ਦੂਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਮਰਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਾਵਾਹਿਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿਤੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਬਭਾषੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰਣਮਸ੍ਤਕੇ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜਦ ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ: