ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਰੁਧਿਰਜਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਨਿष੍ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਤਸ਼ੋਣਿਤਾਃ
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਧੇ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋऽਸੁਰਃ । ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਪਾਤਿਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨਾਤਿਵਿਖਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਬਣਾਵਟੀ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਾਧੇ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਹਤੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਥਿਰਾਰਕ੍ਤਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਗਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਉਹ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਜਨ੍ਨਮ੍ਬਿਕਯਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਸੌ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਪਪੌ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਹਨੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਯੁਦ੍ਧਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਚਰਿਤਞ੍ਚ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕੀਏ।
ਅਜੇਯੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਉਰਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤਾ ਦੇਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਹਨੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਰਸਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾ ਦੇਵੀ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਭਿਰਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਹਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਇੱਕੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਅਣਗਿਣਤ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਨ ਵੈਰਮਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਨ੍ਧਿਰੇਵ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਧਿ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਖਿਲਂ ਯਨ੍ਨਾਰੀ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪਿ ਨਿਹਤਃ ਪੀਤਂ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਮਾਰੇਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਮ੍ਬਿਕਯਾ ਨृਪ । ਚਾਮੁਣ੍ਡਯਾ ਚ ਮਾਂਸਂ ਵੈ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਕਲਂ ਰਣੇ
ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਾ! ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਰਂ ਪਾਤਾਲਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੇਵਾਥਵਾ ਵਰਾ । ਨ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਰ੍ਯਮਮ੍ਬਿਕਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣਾ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਿਨੀ । ਮਾਯੇਯਂ ਪ੍ਰਬਲਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤੀਯਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਆਮ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਉੱਠੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਮੁਮੂਰ੍षੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ । ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਤਾਞ੍ਚ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਰਾਨਾਜੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਕਥਂ ਨਾਰੀਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਬੀਜਮੁਖਾਨ੍ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਰਾਣਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਵਿਪੁਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਰਕਤਬੀਜ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਸ਼ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਾਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਂ ਜਨ੍ਮਨੋਪਾਤ੍ਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੋ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੌਤ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ। ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋ ਡਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਦੁਲੱਭ ਯਸ਼ ਛੱਡਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਾਰੂਢੋ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯੁਤੋ ਵੀਰ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋ ਭਵਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਰਸਾ ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਾਰੀਂ ਨਯ ਯਮਾਲਯੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ। ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਅਹਮਦ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਞ੍ਚ ਕਾਲਿਕਾਮ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਮੰਦੀ ਕਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਾਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣੇ । ਕ੍ਵੈषਾ ਬਾਲਾ ਕ੍ਵ ਮੇ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਾੜੀ ਔਰਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ!
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਤਿਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਮਾਨਿਨੀਂ ਮਾਨਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਭਰਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮਾਣੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਔਰਤ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਮਨਂ ਰਣੇ । ਗਤ੍ਵਾਹਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਵੈ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਬਲਾਵृਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਙ੍ਗਰੇ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਃ । ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਬਨ੍ਦਿਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾਯੁਧਃ ਸਪਰਿष੍ਕਰਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਵਾਰ੍ਤਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰਣਾਯ ਜਯਾਯ ਵਾ । ਸੋਦ੍ਯਮਃ ਸਬਲਃ ਸ਼ੂਰੋ ਰਣੇ ਦੇਵੀਮੁਪਾਯਯੌ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਜਾਂ ਮਰਨ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।