ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦੇਵਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍ । ਯਦਾ ਤਦਾਮ੍ਬਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਲੀਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਕੁਰੁ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਦਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਸਮ੍ਭੂਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਪਿਬ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਚਾਮੁੰਡੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਤੁਰੰਤ ਪੀ ਲੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚਰ ਰਣੇ ਦਾਨਵਾਨਦ੍ਯ ਕਾਮਤਃ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਦਾਸਿਮੁਸਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗੀ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪਾਨਂ ਤਦ੍ਰੁਧਿਰਸ੍ਯ ਚ । ਬਿਨ੍ਦੁਮਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨ ਪਤੇਦਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹੀ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਏਵਮੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨੂਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਵੇਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸਚਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਚ ਸਤ੍ਵਰਾ । ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਮਾਨਾਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ਬਿਕਯਾ ਦੇਵੀ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਪਪੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼ਰੀਰਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚੰਡਾ ਵਿਰਲੇ ਬਲ ਵਾਲੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗੇਨ ਮੁਸਲੇਨ ਚ । ਚਖਾਦ ਦੇਹਸ਼ਕਲਾਂਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਤਾਨ੍ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖਾ ਲਏ।
ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਘਾਤੈਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਸਮਘਾਤਯਤ੍ । ਤਥਾਪਿ ਸਾ ਪਪਾਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਤਮਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਗਈ।
ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਰੁਧਿਰਜਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਨਿष੍ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਤਸ਼ੋਣਿਤਾਃ
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਧੇ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋऽਸੁਰਃ । ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਪਾਤਿਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨਾਤਿਵਿਖਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਬਣਾਵਟੀ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਾਧੇ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਹਤੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਥਿਰਾਰਕ੍ਤਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਗਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਉਹ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਜਨ੍ਨਮ੍ਬਿਕਯਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਸੌ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਪਪੌ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਹਨੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਯੁਦ੍ਧਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਚਰਿਤਞ੍ਚ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕੀਏ।
ਅਜੇਯੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਉਰਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤਾ ਦੇਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਹਨੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਰਸਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾ ਦੇਵੀ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਭਿਰਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਹਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਇੱਕੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਅਣਗਿਣਤ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਨ ਵੈਰਮਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਨ੍ਧਿਰੇਵ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਧਿ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਖਿਲਂ ਯਨ੍ਨਾਰੀ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪਿ ਨਿਹਤਃ ਪੀਤਂ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਮਾਰੇਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਮ੍ਬਿਕਯਾ ਨृਪ । ਚਾਮੁਣ੍ਡਯਾ ਚ ਮਾਂਸਂ ਵੈ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਕਲਂ ਰਣੇ
ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਾ! ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਰਂ ਪਾਤਾਲਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੇਵਾਥਵਾ ਵਰਾ । ਨ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਰ੍ਯਮਮ੍ਬਿਕਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣਾ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਿਨੀ । ਮਾਯੇਯਂ ਪ੍ਰਬਲਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤੀਯਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਆਮ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਉੱਠੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਮੁਮੂਰ੍षੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ । ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਤਾਞ੍ਚ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਰਾਨਾਜੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਕਥਂ ਨਾਰੀਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਬੀਜਮੁਖਾਨ੍ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਰਾਣਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਵਿਪੁਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਰਕਤਬੀਜ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਸ਼ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?