ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਨਖਾਘਾਤੈਸ੍ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਅਹਨਤ੍ਤੁਣ੍ਡਘਾਤੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍
ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਕੌਮਾਰੀ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਨਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਸਾਰੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਤਾਃ
ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਮਾਤॄਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਘਾਤੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਧੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਜਘਾਨਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵੀ ਕੁਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਚ੍ਚ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁਧਾ ਤੁ ਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਸਦृਸ਼ਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਉਸੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਮੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੈਰ੍ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰੌਘਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈਃ ਸਾਯੁਧੈਃ ਕਾਮਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਕਤਬੀਜ ਹੀ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਭਯਭੀਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਵਿषਣ੍ਣਾਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍षਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰਕਤਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕਥਮਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਰਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਅੱਜ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋਣਗੇ?
ਏਕੈਵ ਚਣ੍ਡਿਕਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਚ ਮਾਤਰਃ । ਏਤਾਭਿਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜੇਤਵ੍ਯਾਃ ਕष੍ਟਮੇਵ ਤਤ੍
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਚੰਡਿਕਾ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਹੈ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਵਾਥ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਵਾ ਸਹਸਾ ਬਲਸਂਵृਤਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਤੋऽਨਰ੍ਥੋ ਮਹਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦੇਵਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍ । ਯਦਾ ਤਦਾਮ੍ਬਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਲੀਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਕੁਰੁ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਦਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਸਮ੍ਭੂਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਪਿਬ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਚਾਮੁੰਡੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਤੁਰੰਤ ਪੀ ਲੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚਰ ਰਣੇ ਦਾਨਵਾਨਦ੍ਯ ਕਾਮਤਃ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਦਾਸਿਮੁਸਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗੀ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪਾਨਂ ਤਦ੍ਰੁਧਿਰਸ੍ਯ ਚ । ਬਿਨ੍ਦੁਮਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨ ਪਤੇਦਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹੀ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਏਵਮੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨੂਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਵੇਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸਚਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਚ ਸਤ੍ਵਰਾ । ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਮਾਨਾਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ਬਿਕਯਾ ਦੇਵੀ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਪਪੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼ਰੀਰਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚੰਡਾ ਵਿਰਲੇ ਬਲ ਵਾਲੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗੇਨ ਮੁਸਲੇਨ ਚ । ਚਖਾਦ ਦੇਹਸ਼ਕਲਾਂਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਤਾਨ੍ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖਾ ਲਏ।
ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਘਾਤੈਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਸਮਘਾਤਯਤ੍ । ਤਥਾਪਿ ਸਾ ਪਪਾਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਤਮਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਗਈ।
ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਰੁਧਿਰਜਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਨਿष੍ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਤਸ਼ੋਣਿਤਾਃ
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਧੇ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋऽਸੁਰਃ । ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਪਾਤਿਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨਾਤਿਵਿਖਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਬਣਾਵਟੀ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਾਧੇ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਹਤੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਥਿਰਾਰਕ੍ਤਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਗਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਉਹ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਜਨ੍ਨਮ੍ਬਿਕਯਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਸੌ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਪਪੌ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਹਨੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਯੁਦ੍ਧਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਚਰਿਤਞ੍ਚ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕੀਏ।
ਅਜੇਯੇਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਉਰਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤਾ ਦੇਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਹਨੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਰਸਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।