ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਨ੍ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਂ ਪੀਯੂषਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਹਿਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਯਯਾਸੌ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਦੂਤਤ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਜਾਤਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇऽਖਿਲੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦੂਤ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਰਸਾ ਰਣਮਾਗਤ੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਦਾਨਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਾਲਿਕਾ ਸ਼ੂਲਪਾਤੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦਾਰਿਤਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਕਾਲਿਕਾ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰੀ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੀ ਤੇ ਖਾਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਜਲਾਕ੍ਸ਼ੇਪਗਤਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਚਾਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ
ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵृषਾਰੂਢਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੀ ਗਈ।
ਵੈष੍ਣਵੀ ਚਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਗਦਾਪਾਤੇਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ । ਗਤਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰੀ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਐਰਾਵਤਕਰਾਘਾਤਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਸੁੰਡ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਰਾਹੀ ਤੁਣ੍ਡਘਾਤੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਪਾਤਨੇਨ ਚ । ਜਘਾਨ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਦੇ ਵਾਰ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਨਖੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਦਾਰਿਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚਚਾਰਾਜੌ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਟ੍ਟਹਾਸੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦਾਥ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਕਾਲਿਕਾ ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਿਖਿਸਂਸ੍ਥਾ ਚ ਕੌਮਾਰੀ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਕੌਮਾਰੀ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਕੰਨ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਰੁਣੀ ਪਾਸ਼ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਰਮਸ੍ਤਕੇ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਗਤਚੇਤਨਾਨ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਸੁਧੋਂ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਮਾਤृਗਣੇਨਾਜਾਵਤਿਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਸ੍ਤੁ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਣੋਪਰਿ
ਉਸ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚੁਕੋਪਾਸ਼ੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪਲਾਯਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਣਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਕਤਬੀਜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਾਯੁਧੋ ਰਥਸਂਵਿष੍ਟਃ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਯਤਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰ ਦਾ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸਹ ਯੁਦ੍ਧਕਰਣਾਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਪ੍ਰਯਾਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਰਦਾਨਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਤਰਂ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਅਸਾਧਾਰਣ ਵਰਦਾਨ ਸੁਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯਦਾ ਪਤਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਸਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਉਥੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਰਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ । ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੋ ਵਰਃ
ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵਰਦਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ਤਰਸਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵੀਂ ਸਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਬੂਟ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗਰੁਡੋਪਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੈ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਣੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਯਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਾ । ਅਤਾਡਯਚ੍ਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਾਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਰਥਾਙ੍ਗਹਤਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਵਜ੍ਰਾਹਤਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾ ਇਵ ਗੈਰਿਕਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਲਾਲ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਦਾ ਭੂਮੌ ਪਤਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦਵਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦਾਕਾਰਾਃ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤਮਸੁਰਂ ਘੋਰਂ ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਚ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰੁਧਾऽऽਵਿष੍ਟਾ ਨਿਃਸਸਾਰ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਜ੍ਜਾਤਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾਕਾਰਾ ਸਾਯੁਧਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਕਤਬੀਜ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਕੁਪਿਤਾ ਹ੍ਯਹਨਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।