ਘੋਰਰੂਪਾਥ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ । ਦੇਵਦੇਵ ਵ੍ਰਜਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਾਮਾਰੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸ੍ਮਰਾਕੁਲਮ੍ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
'ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਕਾਮ ਵਿਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖੀਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।'
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਯਾਤ ਯੂਯਂ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਤੁਰਾषਾਟ੍ ਸ੍ਵਾਸਨਂ ਸ਼ਭਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ, ਤੇ ਤੁਰਾਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਣ 'ਤੇ ਵੱਸੇ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਤਰਾ
'ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ—'
ਤਰ੍ਹਿ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਤਰਸਾ ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਵਾਃ । ਅਥਵਾ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਾ ਮਰਣਾਯ ਚੇਤ੍
'ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਤੇ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਆ ਜਾਓ—'
ਤਦਾऽऽਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਿਵਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤੇਨ ਵਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਤਾਂ ਫਿਰ ਆ ਜਾਓ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਸੇਵਕ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।' ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਗਤ੍ਵਾऽऽਹ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸਦਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਦੂਤੋऽਹਮਮ੍ਬਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਰੋ ਹਰਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਅੰਬਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰਾ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਯਾਤੋ ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਵਾਖਿਲਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾ ਭੂਮਿਂ ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ—'
ਪਾਤਾਲਂ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਬਲਿਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਅਥਵਾ ਮਰਣੇਚ੍ਛਾ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਉਸ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਓ।'
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਹਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਹੇਤਵੇ
'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਨ੍ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਂ ਪੀਯੂषਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਹਿਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਯਯਾਸੌ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਦੂਤਤ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਜਾਤਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇऽਖਿਲੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦੂਤ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਰਸਾ ਰਣਮਾਗਤ੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਦਾਨਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਾਲਿਕਾ ਸ਼ੂਲਪਾਤੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦਾਰਿਤਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਕਾਲਿਕਾ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰੀ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੀ ਤੇ ਖਾਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਜਲਾਕ੍ਸ਼ੇਪਗਤਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਚਾਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ
ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵृषਾਰੂਢਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੀ ਗਈ।
ਵੈष੍ਣਵੀ ਚਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਗਦਾਪਾਤੇਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ । ਗਤਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰੀ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਐਰਾਵਤਕਰਾਘਾਤਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਸੁੰਡ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਰਾਹੀ ਤੁਣ੍ਡਘਾਤੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਪਾਤਨੇਨ ਚ । ਜਘਾਨ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਦੇ ਵਾਰ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਨਖੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਦਾਰਿਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚਚਾਰਾਜੌ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਟ੍ਟਹਾਸੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦਾਥ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਕਾਲਿਕਾ ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਿਖਿਸਂਸ੍ਥਾ ਚ ਕੌਮਾਰੀ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਕੌਮਾਰੀ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਕੰਨ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਰੁਣੀ ਪਾਸ਼ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਰਮਸ੍ਤਕੇ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਗਤਚੇਤਨਾਨ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਸੁਧੋਂ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਮਾਤृਗਣੇਨਾਜਾਵਤਿਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਸ੍ਤੁ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਣੋਪਰਿ
ਉਸ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚੁਕੋਪਾਸ਼ੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪਲਾਯਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਣਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਕਤਬੀਜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਾਯੁਧੋ ਰਥਸਂਵਿष੍ਟਃ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਯਤਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰ ਦਾ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸਹ ਯੁਦ੍ਧਕਰਣਾਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਪ੍ਰਯਾਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਰਦਾਨਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਤਰਂ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਅਸਾਧਾਰਣ ਵਰਦਾਨ ਸੁਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।