ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਰੁ ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋऽਮਰ੍षਪੂਰਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਤਰਸਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਾਚ੍ਛਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਗਨੇ ਪਨ੍ਨਗੋਪਮਾਨ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਲਘੁਹਸ੍ਤਤਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਚਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਦੂਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਮਹਾਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਦੇਵੀਬਾਣਹਤਃ ਪਾਪੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਰਥੋਪਰਿ । ਪਤਿਤੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਤੁ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਰਕਤਬੀਜ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਤਤੋ ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!' ਆਖਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ—
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ । ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮ੍ਬੋਜਾਃ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਮਬੋਜ ਵੀ, ਨਿਕਲ ਪਏ।'
ਅਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਤਿਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
'ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਲਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਣ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਦਾऽऽਵਿष੍ਟਂ ਦੇਵੀਸਮਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਘਣ੍ਟਾਨਾਦਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭੀषਣਂ ਭਯਦਂ ਮੁਹੁਃ । ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ। ਫਿਰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸਾ ਜਾਤਾ ਕਾਲੀ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਨਨਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਸਿਂਹੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਰੀ ਸੀ,
ਜਗਰ੍ਜ ਸੋऽਪਿ ਬਲਵਾਞ੍ਜਨਯਨ੍ਭਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨਿਨਾਦਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਞ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਯਯੁਃ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਯਥਾ ਭੂषਣਵਾਹਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚੰਡਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।
ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਵਰਟਾਰੂਢਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਕਮਣ੍ਡਲੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਵੈष੍ਣਵੀ ਗਰੁਡਾਰੂਢਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਆ ਗਈ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੀ ਤੁ ਵृषਾਰੂਢਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਤਥਾਹਿਵਲਯਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਕੌਮਾਰੀ ਸ਼ਿਖਿਸਂਰੂਢਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਰਧ ਚੰਦਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਕੌਮਾਰੀ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਈ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾ ਸਮਾਯਾਤਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਸੁष੍ਠੁਵਦਨਾ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਗਜਵਾਹਨਾ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਆਈ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤਿਰੋषਾਢ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਭਿਮੁਖੀ ਯਯੌ । ਵਾਰਾਹੀ ਸ਼ੂਕਰਾਕਾਰਾ ਪ੍ਰੌਢਪ੍ਰੇਤਾਸਨਾ ਮਤਾ
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਵਾਰਾਹੀ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਪੁਃ । ਯਾਮ੍ਯਾ ਚ ਮਹਿषਾਰੂਢਾ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾ ਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਨਰਸਿੰਹੀ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ। ਯਾਮੀ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੰਡ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਮਾਯਾਤਾਥ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਮਰੂਪਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਤਥੈਵ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੌਬੇਰੀ ਚ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ
ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਯਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾऽऽਕਾਰਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਮੁਦਮਵਾਪ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਯਮਾਯਯੁਃ । ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਸੀ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਹਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਸੁਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ।'
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਜਗਤ੍
'ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜੋ ਉਥੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦੇਵੋ।'
ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਚ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਭੁਜਃ ਸਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਜਨੇ ਰਤਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਃ । ਸ਼ਮਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਤਥੋਤ੍ਪਾਤਾ ਈਤਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ। ਸਾਰੇ ਉਪਦਰਵ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਵੇ।
ਘਨਾਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤੁ ਕृषਿਰ੍ਬਹੁਫਲਾ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਲੋਕਸ਼ਙ੍ਕਰੇ
ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਵਰ੍ਹਣ, ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਚੰਗੀ ਉਪਜ ਦੇਣ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—
ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਦ੍ਭੁਤਾ । ਭੀषਣਾਤਿਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਚ ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਨੀ
ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।