ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੈਲੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍ । ਭਯਦਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੋਦਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪੇ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਮृਦੁ
ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਰਕਤਬੀਜ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜ ਉਵਾਚ ਬਾਲੇ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੀषਯਸਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਤਰਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੇਨ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਿਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁੜੀਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਡਰਪੋਕ ਸਮਝ ਕੇ? ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ?
ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਸ੍ਮਿ ਨਾਮ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ । ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਾ ਚੇਤ੍ਪਿਕਾਲਾਪੇ ਸਜ੍ਜਾ ਭਵ ਭਯਂ ਨ ਮੇ
ਮੈਂ ਰਕਤਬੀਜ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ—ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮੇ ਬਲਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਯੇ ਕਾਤਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਨਾਹਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਗਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲੈ, ਸੋਹਣੀਏ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਡਰਪੋਕ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਯੁੱਧ ਕਰ।
ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪਤਿਤਂ ਚਾਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਗੋष੍ਠੀ ਕृਤਾਥ ਵਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾਈ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਹੈ,
ਸਾਹਿਤ੍ਯਤਨ੍ਤ੍ਰਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਤਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਥ੍ਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਿਤਿਬृਂਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਰਸਾਨਾਞ੍ਚ ਨਵਾਨਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਮੁਖ੍ਯਤਾਂ ਗਤੌ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਕਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਸੋ ਵਿਦ੍ਵਜ੍ਜਨਸਭਾਸੁ ਚ
ਨੌ ਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰ ਏਵਾਦੌ ਨृਪਭਾਵੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਚ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੈਲਸੁਤਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਹ ਸ਼ੇਰਤੇ । ਵਲ੍ਲ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮृਗੋ ਮृਗ੍ਯਾ ਕਪੋਤ੍ਯਾ ਚ ਕਪੋਤਕਃ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਬੇਲ ਵਿਰਖ ਨਾਲ, ਹਿਰਣ ਹਿਰਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਮਾਦਾ ਕਬੂਤਰ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਸਂਯੋਗਰਸਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੋਗਵਿਭਵਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਾਤਰਾ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਿਲਣ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਤਯਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮੂਢਾ ਦੈਵੇਨ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਅਸਂਸਾਰਰਸਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਵਞ੍ਚਨਾਪਰੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਠੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਧੁਰਾਲਾਪਨਿਪੁਣੈ ਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਸੇ ਹਿ ਤੇ । ਕ੍ਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਨੋਭਵੇ
ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚਤੁਰ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਲੋਭੇ ਕ੍ਰੋਧੇ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੇ ਮੋਹੇ ਮਤਿਵਿਨਾਸ਼ਕੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਲੋਭ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਮਝ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਜੇਤਾਰਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਸੌ ਵਿਰਰਾਮ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਕਾਲਿਕਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਤਥਾ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਹੱਸ ਪਈਆਂ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਵੀਸਮੀਪੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਨੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਤਰਕ ਭਰਿਆ ਬਚਨ ਆਖਿਆ:
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ । ਦੂਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਹਿਤਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਜੁੜੇ ਤੇ ਭਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ ਸਨ।
ਸਦृਸ਼ੋ ਮਮ ਰੂਪੇਣ ਬਲੇਨ ਵਿਭਵੇਨ ਚ । ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਕੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਵਾਂਗੀ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਪੁਰਾ ਕृਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁ
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਆਖ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਰੁ ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋऽਮਰ੍षਪੂਰਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਤਰਸਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਾਚ੍ਛਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਗਨੇ ਪਨ੍ਨਗੋਪਮਾਨ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਲਘੁਹਸ੍ਤਤਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਚਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਦੂਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਮਹਾਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਦੇਵੀਬਾਣਹਤਃ ਪਾਪੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਰਥੋਪਰਿ । ਪਤਿਤੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਤੁ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਰਕਤਬੀਜ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਤਤੋ ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!' ਆਖਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ—
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ । ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮ੍ਬੋਜਾਃ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਮਬੋਜ ਵੀ, ਨਿਕਲ ਪਏ।'
ਅਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਤਿਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
'ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਲਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਣ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਦਾऽऽਵਿष੍ਟਂ ਦੇਵੀਸਮਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਘਣ੍ਟਾਨਾਦਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭੀषਣਂ ਭਯਦਂ ਮੁਹੁਃ । ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ। ਫਿਰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀ।