ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੈषਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਧਿਯਾਧੁਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੋਚ ਕੇ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ।
ਦੇਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਮਤਾ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਯਿਤ੍ਰੀ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਤਾਮਸੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਹੈ; ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜਯ੍ਯਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਚ ਸਦੋਦਿਤਾ । ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਲਯਾ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਵ੍ਯਯਾ । ਆਨਨ੍ਦਾਨਨ੍ਦਦਾ ਗੌਰੀ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਗੌਰੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵੈਰਭਾਵਂ ਤ੍ਯਜਾਨਯਾ । ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਜ੍ਞਾਕਰੋ ਭਵੈਤਸ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਨਿਜਂ ਕੁਲਮ੍ । ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯੁषਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਜਿੰਨੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸੁਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਵੀਰਵਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਮੌਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੋ ਮਨ੍ਦਾ ਯੂਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਬਲੀਯਸੀ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਮੂਰਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ। ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਰ ਜਯੇ ਮਮ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਵਯਂ ਯਥਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ? ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੋऽਯਂ ਯਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣਸ੍ਤਥਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਵਵਸ਼ਾਃ ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ।
ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਮਨ੍ਦਾ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਉਦ੍ਯਮਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਭੂਯਾਦ੍ਯਾਦृਸ਼ੀ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਖੋ? ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਬੁਧਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੇ। ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥੈਵਾਯੁਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਕਾਲੇ ਭਵਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੈਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਉਮਰ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭਾਗ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਤਤਿ ਕਾਲੇ ਸ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਃ । ਨਾਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ। ਉਮਰ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਹਮਪਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਃ ਸਰ੍ਵਥਾਧੁਨਾ । ਨਾਸ਼ਂ ਜਯਂ ਵਾ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਟ ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ।
ਆਹੂਤੋऽਪ੍ਯਨਯਾ ਕਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਬਲਯਾ ਕਿਲ । ਕਥਂ ਪਲਾਯਨਪਰੋ ਜੀਵੇਯਂ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵਿਹ । ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੀਕਰੋਮਿ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗ ਲੜਾਂਗਾ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦੈਵਂ ਮਿਥ੍ਯੇਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਮਵਾਦਿਨਃ । ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਭਿਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਝੂਠ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਮਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਕਾਤਰਾ ਏਵ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਸਿਰਫ ਡਰਪੋਕ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਦृष੍ਟਂ ਬਲਵਨ੍ਮੂਢਾਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਕਿਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਮੂਰਖ ਹੀ ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਕੀ ਸਬੂਤ ਹੈ? ਜੋ ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦਿਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਦृष੍ਟਂ ਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਦੇषਾ ਮੂਰ੍ਖਵਿਭੀषਿਕਾ । ਅਵਲਮ੍ਬਂ ਵਿਨੈਵੈषਾ ਦੁਃਖੇ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਾਰਣਾ
ਜੇ ਅਦਿੱਖ ਵੀ ਦਿੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰੀਸਮੀਪੇ ਸਂਵਿष੍ਟਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਪਿष੍ਟਕਾਰਿਣੀ । ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਪਿष੍ਟਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਚੱਕੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤਕ ਉੱਦਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਟਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਉਦ੍ਯਮੇ ਚ ਕृਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯੂਨਤ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੈਵ ਭਵੇਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉੱਦਮ 'ਚ ਥੋੜੀ ਵੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਞ੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਂ ਬਲਮ੍ । ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਵਚੋ ਯਥਾ
ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵृਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾ ਤੇ ਬਲਮਾਹਿਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਕਤਬੀਜ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਜਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜ ਉਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰਾਪਿ ਵਾ । ਅਹਮੇਨਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸ਼ੇ ਤਵ
ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ذਰਾ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਚਾਤੁਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵੇਯਂ ਬਾਲਾ ਸੁਰਪ੍ਰਿਯਾ । ਦਾਸੀਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਿਤ੍ਵੇਮਾਂ ਸਮਰੇ ਬਲਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਯੁੱਧ ਦਾ ਹੁਨਰ ਵੇਖੋ! ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਜਗਾਮ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਂਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।