ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਾਜੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥੈਵ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਨ੍ਤਿ ਬਾਣੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਬਹੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰਣਾਯ ਮृषਾ ਮਤਿਮ੍ । ਕਰੋषਿ ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਕੁਪਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨਾਰ੍ਯੇषਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਕਰੇਗੀ? ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਅਲ੍ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਕਰ੍ਮ ਯਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਪਸ਼੍ਯੈਕਯਾਨਯਾ
ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਜੇਤਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਕਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੇਤਿ ਸੁਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦੇਵਤਾਯਨੇ । ਵਰਦਾਨਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਧਾਤ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਚੰਗਾ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ'; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਵੇਨ੍ਮਰਣਂ ਮਮ । ਸਰ੍ਪਕਿਨ੍ਨਰਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪੁਂਲ੍ਲਿਙ੍ਗਵਾਚਕਾਦਪਿ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸੱਪ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੈषਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਧਿਯਾਧੁਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੋਚ ਕੇ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ।
ਦੇਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਮਤਾ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਯਿਤ੍ਰੀ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਤਾਮਸੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਹੈ; ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜਯ੍ਯਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਚ ਸਦੋਦਿਤਾ । ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਲਯਾ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਵ੍ਯਯਾ । ਆਨਨ੍ਦਾਨਨ੍ਦਦਾ ਗੌਰੀ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਗੌਰੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵੈਰਭਾਵਂ ਤ੍ਯਜਾਨਯਾ । ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਜ੍ਞਾਕਰੋ ਭਵੈਤਸ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਨਿਜਂ ਕੁਲਮ੍ । ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯੁषਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਜਿੰਨੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸੁਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਵੀਰਵਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਮੌਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੋ ਮਨ੍ਦਾ ਯੂਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਬਲੀਯਸੀ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਮੂਰਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ। ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਰ ਜਯੇ ਮਮ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਵਯਂ ਯਥਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ? ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੋऽਯਂ ਯਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣਸ੍ਤਥਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਵਵਸ਼ਾਃ ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ।
ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਮਨ੍ਦਾ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਉਦ੍ਯਮਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਭੂਯਾਦ੍ਯਾਦृਸ਼ੀ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਖੋ? ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਬੁਧਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੇ। ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥੈਵਾਯੁਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਕਾਲੇ ਭਵਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੈਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਉਮਰ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭਾਗ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਤਤਿ ਕਾਲੇ ਸ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਃ । ਨਾਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ। ਉਮਰ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਹਮਪਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਃ ਸਰ੍ਵਥਾਧੁਨਾ । ਨਾਸ਼ਂ ਜਯਂ ਵਾ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਟ ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ।
ਆਹੂਤੋऽਪ੍ਯਨਯਾ ਕਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਬਲਯਾ ਕਿਲ । ਕਥਂ ਪਲਾਯਨਪਰੋ ਜੀਵੇਯਂ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵਿਹ । ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੀਕਰੋਮਿ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗ ਲੜਾਂਗਾ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦੈਵਂ ਮਿਥ੍ਯੇਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਮਵਾਦਿਨਃ । ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਭਿਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਝੂਠ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਮਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਕਾਤਰਾ ਏਵ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਸਿਰਫ ਡਰਪੋਕ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।'