ਆਲਮ੍ਭਞ੍ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਹਿਂਸਾ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
'ਮੈਂ ਐਸਾ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੜਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਚਕਰ੍ਤ ਤਰਸਾ ਕਾਲੀ ਪਪੌ ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਮੁਦਾ । ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤੋਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਹਤੌ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਨਾਮ ਕਾਲਿਕੇ । ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿ ਸੁਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰਾਤਲੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਭ ਸਵੈ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਰਕ੍ਤਬੀਜਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਵੀਸਮੀਪੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹਤੌ ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਕਤਬੀਜ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸੈਨੀਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਃ ਪੁਰੇ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਮੁਹੁਃ । ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਲਿਕਾ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ ਮਹਾਰਾਜ! ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ!' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾ ਹਤੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਸੁਰਾਰ੍ਦਨੌ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਖਾ ਲਏ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਾਂ।
ਭੀਤਿਦਞ੍ਚ ਰਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਂ ਕਾਲਿਕਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਪਾਤਿਤੈਰ੍ਗਜਵੀਰਾਸ਼੍ਵੈਰ੍ਦਾਸੇਰਕਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਕਾਲਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਵਹਾ ਕੁਲ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਮਾਂਸਾਤਿਕਰ੍ਦਮਾ । ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਿਨੀ ਭਗ੍ਨਰਥਚਕ੍ਰਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਕੀਚੜ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਲਾਂ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਪਏ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਬਾਹ੍ਵਾਦਿਮਤ੍ਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਤੁਮ੍ਬੀਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਭਯਦਾ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਵੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਮੋਦਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਨਦੀ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਕਦੂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹਨ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਾਜੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥੈਵ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਨ੍ਤਿ ਬਾਣੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਬਹੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰਣਾਯ ਮृषਾ ਮਤਿਮ੍ । ਕਰੋषਿ ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਕੁਪਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨਾਰ੍ਯੇषਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਕਰੇਗੀ? ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਅਲ੍ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਕਰ੍ਮ ਯਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਪਸ਼੍ਯੈਕਯਾਨਯਾ
ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਜੇਤਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਕਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੇਤਿ ਸੁਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦੇਵਤਾਯਨੇ । ਵਰਦਾਨਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਧਾਤ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਚੰਗਾ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ'; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਵੇਨ੍ਮਰਣਂ ਮਮ । ਸਰ੍ਪਕਿਨ੍ਨਰਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪੁਂਲ੍ਲਿਙ੍ਗਵਾਚਕਾਦਪਿ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸੱਪ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੈषਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਧਿਯਾਧੁਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੋਚ ਕੇ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ।
ਦੇਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਮਤਾ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਯਿਤ੍ਰੀ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਤਾਮਸੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਹੈ; ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜਯ੍ਯਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਚ ਸਦੋਦਿਤਾ । ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਲਯਾ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਵ੍ਯਯਾ । ਆਨਨ੍ਦਾਨਨ੍ਦਦਾ ਗੌਰੀ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਗੌਰੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵੈਰਭਾਵਂ ਤ੍ਯਜਾਨਯਾ । ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਜ੍ਞਾਕਰੋ ਭਵੈਤਸ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਨਿਜਂ ਕੁਲਮ੍ । ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਚਿਰਾਯੁषਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਜਿੰਨੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸੁਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਵੀਰਵਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਮੌਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੋ ਮਨ੍ਦਾ ਯੂਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਬਲੀਯਸੀ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਮੂਰਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ। ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਰ ਜਯੇ ਮਮ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਵਯਂ ਯਥਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ? ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।