ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲੇ ਤਦਾ । ਜਹਰ੍षੁਰਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨਸ੍ਥਾ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਰ-ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਹਾਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਤਰਸਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਾਲਿਕਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭੁਜੇ
ਮੂਰਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਡ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਘਾਤਂ ਤਂ ਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਤਰਸਾ ਬਾਣਪਾਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕਾਲਿਕਾ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਮੁਣ੍ਡੋ ਬਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਜਂ ਬਲਾਤ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਦृਢਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੰਡਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਰਛਾ ਫੜੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਦਾਨਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਬਬਨ੍ਧ ਤਰਸਾ ਤਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਸ਼ਸ਼ਾਵਿਵ । ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਵਿਪੁਲਂ ਹਾਸਮਾਜਗਾਮਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖਰਗੋਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗੂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਾਮਥੋਵਾਚ ਗृਹਾਣੇਮੌ ਪਸ਼ੂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਰਣਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮਾਨੀਤੌ ਦਾਨਵੌ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਦੋ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਲੋ; ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਜੰਗ-ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਤੌ ਵृਕਾਵਿਵ । ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਧੁਰੀਸਂਯੁਤਂ ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕਾਂ ਵਾਂਗੂ ਲਿਆਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਧਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚ ਚਤੁਰਾਸਿ ਰਣਪ੍ਰਿਯੇ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਯਾ
'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਨਾ ਛੱਡ, ਜੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲੀ ਚਤੁਰ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਯੁਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਖਡ੍ਗਯੂਪੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਖੜਗ ਹੀ ਯੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—'
ਆਲਮ੍ਭਞ੍ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਹਿਂਸਾ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
'ਮੈਂ ਐਸਾ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੜਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਚਕਰ੍ਤ ਤਰਸਾ ਕਾਲੀ ਪਪੌ ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਮੁਦਾ । ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤੋਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਹਤੌ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਨਾਮ ਕਾਲਿਕੇ । ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿ ਸੁਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰਾਤਲੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਭ ਸਵੈ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਰਕ੍ਤਬੀਜਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਵੀਸਮੀਪੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹਤੌ ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਕਤਬੀਜ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸੈਨੀਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਃ ਪੁਰੇ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਮੁਹੁਃ । ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਲਿਕਾ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ ਮਹਾਰਾਜ! ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ!' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯਾ ਹਤੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਸੁਰਾਰ੍ਦਨੌ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਖਾ ਲਏ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਾਂ।
ਭੀਤਿਦਞ੍ਚ ਰਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਂ ਕਾਲਿਕਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਪਾਤਿਤੈਰ੍ਗਜਵੀਰਾਸ਼੍ਵੈਰ੍ਦਾਸੇਰਕਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਕਾਲਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਵਹਾ ਕੁਲ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਮਾਂਸਾਤਿਕਰ੍ਦਮਾ । ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਿਨੀ ਭਗ੍ਨਰਥਚਕ੍ਰਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਕੀਚੜ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਲਾਂ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਪਏ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਬਾਹ੍ਵਾਦਿਮਤ੍ਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਤੁਮ੍ਬੀਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਭਯਦਾ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਵੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਮੋਦਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਨਦੀ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਕਦੂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹਨ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਾਜੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥੈਵ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਨ੍ਤਿ ਬਾਣੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਬਹੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰਣਾਯ ਮृषਾ ਮਤਿਮ੍ । ਕਰੋषਿ ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਕੁਪਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨਾਰ੍ਯੇषਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਕਰੇਗੀ? ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਅਲ੍ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਕਰ੍ਮ ਯਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਪਸ਼੍ਯੈਕਯਾਨਯਾ
ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਜੇਤਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਕਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੇਤਿ ਸੁਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦੇਵਤਾਯਨੇ । ਵਰਦਾਨਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਧਾਤ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਚੰਗਾ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ'; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਵੇਨ੍ਮਰਣਂ ਮਮ । ਸਰ੍ਪਕਿਨ੍ਨਰਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪੁਂਲ੍ਲਿਙ੍ਗਵਾਚਕਾਦਪਿ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸੱਪ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।