ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਜਹਰ੍षੁਰਮਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਮੁਨਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਸ ਘੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਸੋ ਦਿਸਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਂ ਕਾਤਰਭੀਤਿਦਮ੍ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਚਣ੍ਡਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਬਾਣਖਡ੍ਗਗਦਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਚੰਡਿਕਾ ਤੇ ਚੰਡਮੁੰਡ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਚਣ੍ਡਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਮੁਮੋਚ ਪੁਨਰੁਗ੍ਰਾਨ੍ਸਾ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਚੰਡ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡੇ।
ਗਗਨਂ ਛਾਦਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਮੇਘਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਣ੍ਡੋऽਪਿ ਸੈਨਿਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਰਣੇ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਣਜਾਲਂ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕੋਪੇਨ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਘਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਦਲੀਪੁष੍ਪਨੇਤ੍ਰਞ੍ਚ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਂ ਤਦਾ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਲਲਾਟਫਲਕਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭੰਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਵੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲੀ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਾ । ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਧਰਾ ਘੋਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਪੀਸਮੋਦਰਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ, ਮੂੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਖੂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗਪਾਸ਼ਧਰਾਤੀਵ ਭੀषਣਾ ਭਯਦਾਯਿਨੀ । ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਾ
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਫੰਨਾ ਫੜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੌਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਦਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਚਾਲਯਨ੍ਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਵਿਸ੍ਤਾਰਜਘਨਾ ਵੇਗਾਜ੍ਜਘਾਨਾਸੁਰਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਹਿਪਸ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ।
ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਸਾ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਪਿਪੇष ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਬਾਉਂਦੀ।
ਗਜਾਨ੍ਘਣ੍ਟਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਦਧੌ ਮੁਖੇ । ਸਾਰੋਹਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਜੌ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ।
ਤਥੈਵ ਤੁਰਗਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਾਰਥਿਭਿਃ ਸਹ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਤ੍ਰੇ ਦਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ੍ਵਯਤ੍ਯਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉਠਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਬਾਉਂਦੀ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਬਾਣਾਸਾਰੈਰਨਨ੍ਤਰੈਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਚਣ੍ਡਸ਼੍ਚਣ੍ਡਕਰਚ੍ਛਾਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਧਰਾਯੁਧਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਦੇਵੀਂ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਚੰਡ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜਿਆ।
ਨਦਨ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਕਾਲੀ ਰਥਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਰਵਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਤਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਕਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਂ ਚਣ੍ਡੀ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋऽਸੌ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੰਡੀ ਨੇ ਚੰਡ ਨੂੰ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਣ੍ਡੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਞ੍ਚ ਕਾਲਿਕੋਪਰਿ ਕੋਪਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਮੁਣ੍ਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਈषਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਲਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਕਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੇੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਪਤਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਮਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਮਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲੇ ਤਦਾ । ਜਹਰ੍षੁਰਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨਸ੍ਥਾ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਰ-ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਹਾਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਤਰਸਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਾਲਿਕਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭੁਜੇ
ਮੂਰਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਡ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਘਾਤਂ ਤਂ ਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਤਰਸਾ ਬਾਣਪਾਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕਾਲਿਕਾ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਮੁਣ੍ਡੋ ਬਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਜਂ ਬਲਾਤ੍ । ਆਜਗਾਮ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਦृਢਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੰਡਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਰਛਾ ਫੜੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਦਾਨਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਬਬਨ੍ਧ ਤਰਸਾ ਤਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਸ਼ਸ਼ਾਵਿਵ । ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਵਿਪੁਲਂ ਹਾਸਮਾਜਗਾਮਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖਰਗੋਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗੂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਾਮਥੋਵਾਚ ਗृਹਾਣੇਮੌ ਪਸ਼ੂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਰਣਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮਾਨੀਤੌ ਦਾਨਵੌ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਦੋ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਲੋ; ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਜੰਗ-ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਤੌ ਵृਕਾਵਿਵ । ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਧੁਰੀਸਂਯੁਤਂ ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕਾਂ ਵਾਂਗੂ ਲਿਆਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਧਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚ ਚਤੁਰਾਸਿ ਰਣਪ੍ਰਿਯੇ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਯਾ
'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਨਾ ਛੱਡ, ਜੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲੀ ਚਤੁਰ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਯੁਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਖਡ੍ਗਯੂਪੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਖੜਗ ਹੀ ਯੂਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—'