ਕਾਲ ਏਵਾਗਤੋऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਯਤ੍ਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਤ੍ਮਸਨ੍ਤਤੇਃ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਮਰਣਂ ਭਾਵਿ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਥੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੜ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਮੌਤ ਜਦ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਤਵ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਤਵਾਨੁਗਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ? ਵਿਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਯਜ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ—ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ; ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ, ਤੇ ਲੜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ।
ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵृਥਾਪੁष੍ਟ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਕਿਂ ਜਲ੍ਪਸਿ ਮृषਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਤਰਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਚਾਹੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਯੇਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਰਸਾ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਸਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਾਦਂ ਸਮਕਰੋਦ੍ਬਲੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਟਣ-ਟਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਜਹਰ੍षੁਰਮਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਮੁਨਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਸ ਘੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਸੋ ਦਿਸਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਂ ਕਾਤਰਭੀਤਿਦਮ੍ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਚਣ੍ਡਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਬਾਣਖਡ੍ਗਗਦਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਚੰਡਿਕਾ ਤੇ ਚੰਡਮੁੰਡ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਚਣ੍ਡਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਮੁਮੋਚ ਪੁਨਰੁਗ੍ਰਾਨ੍ਸਾ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਚੰਡ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡੇ।
ਗਗਨਂ ਛਾਦਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਮੇਘਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਣ੍ਡੋऽਪਿ ਸੈਨਿਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਰਣੇ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਣਜਾਲਂ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕੋਪੇਨ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਘਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਦਲੀਪੁष੍ਪਨੇਤ੍ਰਞ੍ਚ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਂ ਤਦਾ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਲਲਾਟਫਲਕਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭੰਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਵੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲੀ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਾ । ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਧਰਾ ਘੋਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਪੀਸਮੋਦਰਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ, ਮੂੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਖੂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗਪਾਸ਼ਧਰਾਤੀਵ ਭੀषਣਾ ਭਯਦਾਯਿਨੀ । ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਾ
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਫੰਨਾ ਫੜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੌਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਦਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਚਾਲਯਨ੍ਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਵਿਸ੍ਤਾਰਜਘਨਾ ਵੇਗਾਜ੍ਜਘਾਨਾਸੁਰਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਹਿਪਸ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ।
ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਸਾ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਪਿਪੇष ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਬਾਉਂਦੀ।
ਗਜਾਨ੍ਘਣ੍ਟਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਦਧੌ ਮੁਖੇ । ਸਾਰੋਹਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਜੌ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ।
ਤਥੈਵ ਤੁਰਗਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਾਰਥਿਭਿਃ ਸਹ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਤ੍ਰੇ ਦਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ੍ਵਯਤ੍ਯਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉਠਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਬਾਉਂਦੀ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਬਾਣਾਸਾਰੈਰਨਨ੍ਤਰੈਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਚਣ੍ਡਸ਼੍ਚਣ੍ਡਕਰਚ੍ਛਾਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਧਰਾਯੁਧਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਦੇਵੀਂ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਚੰਡ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜਿਆ।
ਨਦਨ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਕਾਲੀ ਰਥਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਰਵਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਤਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਕਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਂ ਚਣ੍ਡੀ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋऽਸੌ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੰਡੀ ਨੇ ਚੰਡ ਨੂੰ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਣ੍ਡੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਞ੍ਚ ਕਾਲਿਕੋਪਰਿ ਕੋਪਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਮੁਣ੍ਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਈषਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਲਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਕਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੇੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਪਤਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਮਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਮਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।