ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਞ੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਥੈਵਾਨੁਮਿਤਿਃ ਕਿਲ । ਸਨ੍ਦੇਹਸਹਿਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਅਟਕਲਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਿਆਣੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਮਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਪੀਡਿਤਾਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵਚਨੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤਾਸਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਦੁਃਖਾਯ ਤਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਾਧਿਕਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਸਮੁਖ ਮੂਹ ਵਾਲੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਃ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸਤ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਿਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਿਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਜੇਤਾਰਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਚਤੁਰਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ ॥ ੧੬ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਜ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਸ਼ਿਆਰ, ਸੋਹਣੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪੂਜ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਣ੍ਡਸ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਨਿਨਦਂ ਜਗਰ੍ਜ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਪਾਵੇਂਗੀ; ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਤੇ ਇਸ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਗਚ੍ਛ ਜਾਲ੍ਮ ਮृषਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾषਸੇ ਵਞ੍ਚਕਂ ਵਚਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਹਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜੇ ਪਤਿਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੰਡ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਨ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਤਿਨਾ ਸਹ । ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਹਮੇਵ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਚਲ, ਨਿਕੰਮਾ! ਤੂੰ ਇਹ ਠੱਗੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕਿਉਂ ਬਣਾਵਾਂ?
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾ ਮੇ ਬਹਵੋ ਦृष੍ਟਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਘਾਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਵਿਨष੍ਟਾਨਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ । ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਯੂਥਾਨਿ ਪੁਨਰਦ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਕਈ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੇਖੇ ਹਨ; ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਕਾਲ ਏਵਾਗਤੋऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਯਤ੍ਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਤ੍ਮਸਨ੍ਤਤੇਃ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਮਰਣਂ ਭਾਵਿ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਥੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੜ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਮੌਤ ਜਦ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਤਵ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਤਵਾਨੁਗਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ? ਵਿਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਯਜ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ—ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ; ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ, ਤੇ ਲੜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ।
ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵृਥਾਪੁष੍ਟ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਕਿਂ ਜਲ੍ਪਸਿ ਮृषਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਤਰਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਚਾਹੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਯੇਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਰਸਾ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਸਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਾਦਂ ਸਮਕਰੋਦ੍ਬਲੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਟਣ-ਟਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਜਹਰ੍षੁਰਮਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਮੁਨਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਸ ਘੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਸੋ ਦਿਸਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਂ ਕਾਤਰਭੀਤਿਦਮ੍ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਚਣ੍ਡਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਬਾਣਖਡ੍ਗਗਦਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਚੰਡਿਕਾ ਤੇ ਚੰਡਮੁੰਡ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਚਣ੍ਡਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਮੁਮੋਚ ਪੁਨਰੁਗ੍ਰਾਨ੍ਸਾ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਚੰਡ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡੇ।
ਗਗਨਂ ਛਾਦਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਲਭੈਰਿਵ ਮੇਘਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਣ੍ਡੋऽਪਿ ਸੈਨਿਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਰਣੇ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਣਜਾਲਂ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕੋਪੇਨ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਘਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਦਲੀਪੁष੍ਪਨੇਤ੍ਰਞ੍ਚ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਂ ਤਦਾ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਲਲਾਟਫਲਕਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭੰਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਵੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲੀ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਾ । ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਧਰਾ ਘੋਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਪੀਸਮੋਦਰਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ, ਮੂੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਖੂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗਪਾਸ਼ਧਰਾਤੀਵ ਭੀषਣਾ ਭਯਦਾਯਿਨੀ । ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਾ
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਫੰਨਾ ਫੜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੌਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਦਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਚਾਲਯਨ੍ਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਵਿਸ੍ਤਾਰਜਘਨਾ ਵੇਗਾਜ੍ਜਘਾਨਾਸੁਰਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਹਿਪਸ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ।