ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮਾਨੁषਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਮਯੇ ਸੁਰਤਾਪਨ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਤਿਮਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਥੇਦृਸ਼ਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਸਹਾਯਾਸ਼ਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਸ਼ਾ ਨ ਕਾਚਨ
ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ: ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਕਾ ਕਥਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾਰੁਚਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨੁਯਾਯਿਭਿਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਲਾ, ਸਚ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਸਮਾਨੀਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਾਲਿਕਯਾਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਬਲਞ੍ਚ ਸ਼ਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਣਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਭਰਾ, ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਨੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਵੈ ਕਰੋਤਿ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਅੰਬਿਕਾ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਾਯਤੇ ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚੈਵ ਤृਣਾਯਤੇ । ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਪੁਲਾਂ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਜਰ ਪੂਲ ਵਾਂਗ; ਤਾਕਤਵਰ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਃ ਪਰਮ੍ । ਅਭੋਗ੍ਯਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਨੂਨਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਚਾਗਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅੰਬਿਕਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਂ ਵੀਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਵਦ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਲਘੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟੇ
ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਨ ਵਾ ਪਲਾਯਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਗ੍ਰਹਣਂ ਤਥਾ । ਯੁਦ੍ਧਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵਾਨਯਾਨਘ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਲਾ ਫੜਨਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਬਲਾਮਿਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਬਲਵਦ੍ਦੈਵਾਦਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮृਤੇ ਮਯਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਾਨੁਜਮ੍ । ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਦ੍ਵੌ ਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਬਲਸਂਯੁਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਤੇ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਜਾਵਣ।
ਸ਼ਸ਼ਕਗ੍ਰਹਣਾਯਾਤ੍ਰ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਜਮੋਚਨਮ੍ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਇੱਥੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਫੜਣ ਲਈ ਹਾਥੀ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲੌ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛਤਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਦ੍ਵੌ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤੌ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਮਬਲਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਰਲੱਜ਼, ਮਦ ਵਿੱਚ ਗਰਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੋ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪਿਙ੍ਗਲੋਚਨਾਮ੍ । ਆਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।
ਸਾ ਨਾਯਾਤਿ ਗृਹੀਤਾਪਿ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਿ । ਤਦਾ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਹਵਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ, ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਰਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਵਧੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿਨਾਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਰਸੈਵਾਜੌ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਤਦਾ ਸਾਮਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣਪ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਬਾਲੇ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸੁਰਬਲਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁਰਾषਾਡ੍ਵਿਜਯੋਦ੍ਧਤਮ੍
ਕੁੜੀਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤੁਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਕਾਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਲਿਕਾਸਿਂਹਸਂਯੁਤਾ । ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸਰ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਕਾਲੀ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਮੂਰਖੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?
ਮਤਿਦਃ ਕੋऽਪਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਰੀ ਵਾਪਿ ਨਰੋऽਪਿ ਵਾ । ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵੈਵ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਮਰਦ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਨਸ਼ਟੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਕੁਰੁ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਰਯੋਰ੍ਬਲਮ੍ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਤ੍ਵਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਞ੍ਚ ਕੁਰੁषੇ ਮृषਾ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਗਰਵ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਕਿਂ ਭੁਜੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥੈਰਾਯੁਧੈਃ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਮਪ੍ਰਦੈਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਜੇਤੁਃ ਸਮਰਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਬਹੁਤੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਐਰਾਵਤਕਰਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਿਦਾਰਣਕਾਰਿਣਃ । ਜਯਿਨਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਦਾ ਸੁੰਡ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵृਥਾ ਗਰ੍ਵਾਯਸੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਹਿਤਂ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸੁਖਦਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਵਿਅਰਥ ਗਰਵ ਨਾ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦੁਃਖਦਾਨਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨਿ ਦੂਰਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਸੁਖਦਾਨਿ ਚ ਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਜੋ ਕੰਮ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰਾਸਿ ਪਿਕਾਲਾਪੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਮਰ੍ਦਨੇਨ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਤੂੰ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪਾਈ ਹੈ।