ਗਣਾ ਊਚੁਃ ਬਲਞ੍ਚ ਪਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕृਤਂ ਕਾਲਿਕਯਾ ਕਰ੍ਮ ਰਣਭੂਮਾਵਮਾਨੁषਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੋऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਰਾਜਤੇ । ਹਰ੍षਦਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ੋਕਕृਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਾਂਖ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਕੇਸਰਿਣਾ ਵਿਭੋ । ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਾਤੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਸਰੀ ਨੇ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤੁ ਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜਯੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਵਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮੈਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ: ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦੇਕਾ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸੈਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਜਗਦੰਬਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਫੌਜ ਦੇ।
ਨਿਰ੍ਭਯੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਇੱਕ ਨਿਡਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਕੁੜੀ, ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਰ੍ਯਾਣਮੇਵ ਚ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਚਾਹੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਗੱਲਬਾਤ, ਠਹਿਰਨਾ ਜਾਂ ਚਲ ਪੈਣਾ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਬਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਲਾਪਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਤੌ ਚ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ । ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮੀਪੇऽਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮਾਨੁषਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਮਯੇ ਸੁਰਤਾਪਨ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਤਿਮਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਥੇਦृਸ਼ਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਸਹਾਯਾਸ਼ਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਸ਼ਾ ਨ ਕਾਚਨ
ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ: ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਕਾ ਕਥਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾਰੁਚਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨੁਯਾਯਿਭਿਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਲਾ, ਸਚ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਸਮਾਨੀਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਾਲਿਕਯਾਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਬਲਞ੍ਚ ਸ਼ਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਣਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਭਰਾ, ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਨੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਵੈ ਕਰੋਤਿ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਅੰਬਿਕਾ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਾਯਤੇ ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚੈਵ ਤृਣਾਯਤੇ । ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਪੁਲਾਂ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਜਰ ਪੂਲ ਵਾਂਗ; ਤਾਕਤਵਰ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਃ ਪਰਮ੍ । ਅਭੋਗ੍ਯਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਨੂਨਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਚਾਗਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅੰਬਿਕਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਂ ਵੀਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਵਦ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਲਘੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟੇ
ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਨ ਵਾ ਪਲਾਯਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਗ੍ਰਹਣਂ ਤਥਾ । ਯੁਦ੍ਧਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵਾਨਯਾਨਘ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਲਾ ਫੜਨਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਬਲਾਮਿਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਬਲਵਦ੍ਦੈਵਾਦਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮृਤੇ ਮਯਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਾਨੁਜਮ੍ । ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਦ੍ਵੌ ਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਬਲਸਂਯੁਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਤੇ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਜਾਵਣ।
ਸ਼ਸ਼ਕਗ੍ਰਹਣਾਯਾਤ੍ਰ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਜਮੋਚਨਮ੍ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਇੱਥੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਫੜਣ ਲਈ ਹਾਥੀ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲੌ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛਤਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਦ੍ਵੌ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤੌ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਮਬਲਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਰਲੱਜ਼, ਮਦ ਵਿੱਚ ਗਰਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੋ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪਿਙ੍ਗਲੋਚਨਾਮ੍ । ਆਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।
ਸਾ ਨਾਯਾਤਿ ਗृਹੀਤਾਪਿ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਿ । ਤਦਾ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਹਵਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ, ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਰਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਵਧੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿਨਾਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਰਸੈਵਾਜੌ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।