ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾऽऽਗਤ੍ਯ ਪਰਿਘਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਯਦਾ । ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣੈਵ ਤਂ ਭਸ੍ਮ ਚਕਾਰ ਤਰਸਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰਿਆ ਤੇ ਗੱਡੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸੈਨਿਕਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਲਾਯਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਹਾ ਤਾਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਥਿ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਤੇ 'ਹਾਏ ਪਿਤਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਮੁਦਿਤਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਰਣਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਾਰੁਣਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਨਿਹਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਖਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਪਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਾਃ ਕਾਕਾ ਵਟਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਵਰਫਾ ਜਮ੍ਬੁਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ ਰਣਭੂਮਿषੁ
ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਵੱਟ, ਬਾਜ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਏ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਸਨ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਦ੍ਰਣਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੂਰਂ ਸ੍ਥਲਾਨ੍ਤਰੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਾਂਖ ਵਜਾਈ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਰਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਦ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦਾਨਵਾਨ੍ਭਗ੍ਨਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਪਾਦਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਮਞ੍ਚਕਾਰੋਪਿਤਾਨਪਿ । ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਕਟਿਗ੍ਰੀਵਾਨ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਮੰਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਠ, ਕਮਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਦਰਦ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕਥਂ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਵਰਾਨਨਾ
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ?'
ਸੈਨ੍ਯਂ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਂ ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੋऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ
'ਸੈਨਿਕ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੂਰਖੋ? ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਦੱਸੋ। ਅੱਜ ਇਹ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਖ ਕਿਸ ਦੀ ਵਜ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਗਣਾ ਊਚੁਃ ਬਲਞ੍ਚ ਪਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕृਤਂ ਕਾਲਿਕਯਾ ਕਰ੍ਮ ਰਣਭੂਮਾਵਮਾਨੁषਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੋऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਰਾਜਤੇ । ਹਰ੍षਦਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ੋਕਕृਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਾਂਖ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਕੇਸਰਿਣਾ ਵਿਭੋ । ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਾਤੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਸਰੀ ਨੇ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤੁ ਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜਯੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਵਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮੈਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ: ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦੇਕਾ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸੈਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਜਗਦੰਬਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਫੌਜ ਦੇ।
ਨਿਰ੍ਭਯੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਇੱਕ ਨਿਡਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਕੁੜੀ, ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਰ੍ਯਾਣਮੇਵ ਚ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਚਾਹੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਗੱਲਬਾਤ, ਠਹਿਰਨਾ ਜਾਂ ਚਲ ਪੈਣਾ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਬਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਲਾਪਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਤੌ ਚ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ । ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮੀਪੇऽਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮਾਨੁषਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਮਯੇ ਸੁਰਤਾਪਨ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਤਿਮਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਥੇਦृਸ਼ਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਸਹਾਯਾਸ਼ਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਸ਼ਾ ਨ ਕਾਚਨ
ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ: ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਕਾ ਕਥਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾਰੁਚਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨੁਯਾਯਿਭਿਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਲਾ, ਸਚ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਸਮਾਨੀਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਾਲਿਕਯਾਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਬਲਞ੍ਚ ਸ਼ਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਣਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਭਰਾ, ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਨੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਵੈ ਕਰੋਤਿ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਅੰਬਿਕਾ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਾਯਤੇ ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚੈਵ ਤृਣਾਯਤੇ । ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਪੁਲਾਂ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਜਰ ਪੂਲ ਵਾਂਗ; ਤਾਕਤਵਰ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਃ ਪਰਮ੍ । ਅਭੋਗ੍ਯਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਨੂਨਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਚਾਗਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅੰਬਿਕਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਂ ਵੀਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਵਦ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਲਘੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟੇ
ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।