ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦृਢਮ੍ । ਕਾਲਿਕਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਸਾਰੈਰ੍ਵਵਰ੍षਾਤਿਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੈਤ, ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਜਯੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਆਖਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਾਣਖਡ੍ਗਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਸਲਾਦਿਭਿਰੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਮੁਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ ਗਈ।
ਕਾਲਿਕਾ ਬਾਣਪਾਤੈਸ੍ਤੁ ਹਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਾਨਥ । ਬਭਞ੍ਜ ਤਦ੍ਰਥਂ ਵ੍ਯੂਢਂ ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਸ ਚਾਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਰੂਢਃ ਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਾਂ ਕਾਲਿਕੋਪਰਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਾਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚਾਨ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਵੇਗਾਨ੍ਦਾਨਵੋਪਰਿ ਕਾਲਿਕਾ
ਪਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰਥਂ ਵੇਗਾਤ੍ਸੂਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਰਾਨਪਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ, ਸੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਸਦ੍ਯੋ ਬਾਣੈਰੁਰਗਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਮੁਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਵਿਰਥਃ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਹਮਯਂ ਦृਢਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਰਥੋਪਸ੍ਥਂ ਕੁਪਿਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਵਿਰਥ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਫੜੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧੂੰਮਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਚਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਕਾਲੀਂ ਕਰਾਲਃ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਪੇ ਪਿਙ੍ਗਲੋਚਨੇ
ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਕੇ ਡਾਂਟਿਆ: 'ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਦਸੂਰਤ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾऽऽਗਤ੍ਯ ਪਰਿਘਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਯਦਾ । ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣੈਵ ਤਂ ਭਸ੍ਮ ਚਕਾਰ ਤਰਸਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰਿਆ ਤੇ ਗੱਡੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸੈਨਿਕਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਲਾਯਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਹਾ ਤਾਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਥਿ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਤੇ 'ਹਾਏ ਪਿਤਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਮੁਦਿਤਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਰਣਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਾਰੁਣਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਨਿਹਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਖਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਪਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਾਃ ਕਾਕਾ ਵਟਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਵਰਫਾ ਜਮ੍ਬੁਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ ਰਣਭੂਮਿषੁ
ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਵੱਟ, ਬਾਜ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਏ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਸਨ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਦ੍ਰਣਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੂਰਂ ਸ੍ਥਲਾਨ੍ਤਰੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਾਂਖ ਵਜਾਈ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਰਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਦ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦਾਨਵਾਨ੍ਭਗ੍ਨਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਪਾਦਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਮਞ੍ਚਕਾਰੋਪਿਤਾਨਪਿ । ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਕਟਿਗ੍ਰੀਵਾਨ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਮੰਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਠ, ਕਮਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਦਰਦ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕਥਂ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਵਰਾਨਨਾ
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ?'
ਸੈਨ੍ਯਂ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਂ ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੋऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ
'ਸੈਨਿਕ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੂਰਖੋ? ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਦੱਸੋ। ਅੱਜ ਇਹ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਖ ਕਿਸ ਦੀ ਵਜ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਗਣਾ ਊਚੁਃ ਬਲਞ੍ਚ ਪਾਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕृਤਂ ਕਾਲਿਕਯਾ ਕਰ੍ਮ ਰਣਭੂਮਾਵਮਾਨੁषਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੋऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਰਾਜਤੇ । ਹਰ੍षਦਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ੋਕਕृਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਾਂਖ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਕੇਸਰਿਣਾ ਵਿਭੋ । ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਾਤੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਸਰੀ ਨੇ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਧੂੰਮਰਲੋਚਨ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤੁ ਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜਯੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਵਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮੈਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ: ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦੇਕਾ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸੈਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਜਗਦੰਬਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਫੌਜ ਦੇ।
ਨਿਰ੍ਭਯੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਇੱਕ ਨਿਡਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਕੁੜੀ, ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਰ੍ਯਾਣਮੇਵ ਚ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਚਾਹੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਗੱਲਬਾਤ, ਠਹਿਰਨਾ ਜਾਂ ਚਲ ਪੈਣਾ—ਓ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਬਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਲਾਪਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਤੌ ਚ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ । ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮੀਪੇऽਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਨ।