ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦਰ੍ਪਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣਾ ਮੰਨ; ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਜੇष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕਾਮਬਲਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਕੁਰੁ ਹਾਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੋऽਪਿ ਭਾਵਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਿਖਾ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਾਲਿਕੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਨਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਏਵਂ ਸਙ੍ਗਰਯੋਗੇਨ ਪਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਇਹ ਕਾਲੀ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਨਰਮ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੇਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਮੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਰਕ੍ਤਦੇਹਾਂ ਨਖਾਘਾਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਣ੍ਡਿਤਾਧਰਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰੱਖੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸ੍ਵੇਦਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਭਵਿਤਾ ਮਾਨਸਃ ਕਾਮੋ ਰਤਿਸਂਗ੍ਰਾਮਜਸ੍ਤਵ
ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਤੋਂ, ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਸ਼ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪਥ੍ਯਂ ਹਿਤਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਪੇਸ਼ਲਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਬਾਤ ਕਹਿ, ਜੋ ਠੀਕ, ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਵੇ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਨਨੀਯਾਤਿਮਾਨਿਨੀ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨੂਨਂ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣਾ ਮੰਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਅਹੰਕਾਰਣੀ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦਰ੍ਹਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਸੁਰਤਵਲ੍ਲਭੇ । ਅਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਦਾਘਾਤਵਿਕਾਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਕੁਲਂ ਸੀਧੁਸੇਕੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰਬਕਂ ਕੁਰੁ
ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਖਿੜਾ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੜਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸਹ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਪ੍ਰੇषਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮਾਸੌ ਵਚਨਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਲਲਿਤਂ ਵਚਃ
ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਗੱਲ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦੂषਕੋऽਸਿ ਜਾਲ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੈਲੂष ਇਵ ਭਾषਸੇ । ਵृਥਾ ਮਨੋਰਥਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕਰੋषਿ ਮਧੁਰਂ ਵਦਨ੍
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਹੈਂ, ਨਾਟਕ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖ਼ਿਆਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਥਾ ਵਾਦਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮੂਢਮਤੇऽਧੁਨਾ
ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੰਗ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਛੱਡ ਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾਨ੍ਵਾ ਬਲਾਧਿਕਾਨ੍ । ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਰਾਘਾਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਿष੍ਯਤਿ ਨਿਜਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਮਨ੍ਦਮਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਮੋਹਿਨੀ । ਅਯੁਕ੍ਤਃ ਖਲੁ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਰੇਤਯੋਃ
ਉਹ ਮੰਦੀ-ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸਿਂਹੀ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤਾ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪਤਿਮ੍ । ਕਰਿਣੀ ਗਰ੍ਦਭਂ ਵਾਪਿ ਗਵਯਂ ਸੁਰਭਿਃ ਕਿਮੁ
ਕੀ ਸ਼ੇਰਨੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਹਾਥਣ ਗਧੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਭੀ ਗਾਂ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਨੂੰ?
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਚੋ ਮਮ । ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਚੇਦ੍ਯਾਹਿ ਪਾਤਾਲਂ ਤਰਸਾਧੁਨਾ
ਜਾ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ: ਜੰਗ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਾਲਿਕਾਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਲੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਸਿਂਹਞ੍ਚ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕਿਲ
ਹੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਸਭਙ੍ਗਭਯਾਤ੍ਕਾਲਿ ਬਿਭੇਮਿ ਤ੍ਵਿਹ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯੇ
ਕਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਲੜਾਈ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਕਾਲਿਕੋਵਾਚ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਯਮਸਂਸਦਿ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਮੰਦੀ-ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦृਢਮ੍ । ਕਾਲਿਕਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਸਾਰੈਰ੍ਵਵਰ੍षਾਤਿਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੈਤ, ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਜਯੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਆਖਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਾਣਖਡ੍ਗਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਸਲਾਦਿਭਿਰੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਮੁਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ ਗਈ।
ਕਾਲਿਕਾ ਬਾਣਪਾਤੈਸ੍ਤੁ ਹਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਾਨਥ । ਬਭਞ੍ਜ ਤਦ੍ਰਥਂ ਵ੍ਯੂਢਂ ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਸ ਚਾਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਰੂਢਃ ਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਾਂ ਕਾਲਿਕੋਪਰਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਾਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚਾਨ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਵੇਗਾਨ੍ਦਾਨਵੋਪਰਿ ਕਾਲਿਕਾ
ਪਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰਥਂ ਵੇਗਾਤ੍ਸੂਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਰਾਨਪਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ, ਸੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਸਦ੍ਯੋ ਬਾਣੈਰੁਰਗਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਮੁਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਵਿਰਥਃ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਹਮਯਂ ਦृਢਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਰਥੋਪਸ੍ਥਂ ਕੁਪਿਤੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਵਿਰਥ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਫੜੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧੂੰਮਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਚਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਕਾਲੀਂ ਕਰਾਲਃ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਪੇ ਪਿਙ੍ਗਲੋਚਨੇ
ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਕੇ ਡਾਂਟਿਆ: 'ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਦਸੂਰਤ!'