ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਨਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ; ਉਸਨੂੰ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਰਸਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਕਾਰਨ-ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬੋਲ ਕਹੇ: ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਨੀਤਿਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਸਭਙ੍ਗਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ ਦੂਤ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਸ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਤੇਨਾਗਤ੍ਯ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਵਚਸਾ ਤੇਨ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਮਨਾ ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਲਟ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਰਸਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਦੂਤੇਨ ਤੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਰਸ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ।
ਯੋ ਮਾਂ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕਠਿਨਂ ਵਚਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਖਲੁ ਮਾਨਿਨਿ
ਜੋ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਕਹੀ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇ', ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਹੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਤਿਜੋऽਥੋਤ੍ਸਾਹਜਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰਭੇਦੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਰਤਿਜਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਾਮੋਰੁ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰੁਤ੍ਸਾਹਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਕ ਜੰਗ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ, ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਰੋਧੀ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚਾਰਿਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਵਤ੍ਯਾ ਮਾਨਸਂ ਕਿਲ
ਪਹਿਲੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਰਤਿਸਂਗ੍ਰਾਮਭਾਵਸ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਇਤਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਦ੍ਯ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵृਤਮ੍ । ਚਤੁਰਾਸਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਮृਦੁ
ਅੱਜ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣੀ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਤੁਰ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਸੁਣ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦਰ੍ਪਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣਾ ਮੰਨ; ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਜੇष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕਾਮਬਲਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਕੁਰੁ ਹਾਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੋऽਪਿ ਭਾਵਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਿਖਾ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਾਲਿਕੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਨਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਏਵਂ ਸਙ੍ਗਰਯੋਗੇਨ ਪਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਇਹ ਕਾਲੀ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਨਰਮ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣੇਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਮੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਰਕ੍ਤਦੇਹਾਂ ਨਖਾਘਾਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਣ੍ਡਿਤਾਧਰਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰੱਖੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸ੍ਵੇਦਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਭਵਿਤਾ ਮਾਨਸਃ ਕਾਮੋ ਰਤਿਸਂਗ੍ਰਾਮਜਸ੍ਤਵ
ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਤੋਂ, ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਸ਼ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪਥ੍ਯਂ ਹਿਤਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਪੇਸ਼ਲਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਬਾਤ ਕਹਿ, ਜੋ ਠੀਕ, ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਵੇ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਨਨੀਯਾਤਿਮਾਨਿਨੀ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨੂਨਂ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣਾ ਮੰਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਅਹੰਕਾਰਣੀ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦਰ੍ਹਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਸੁਰਤਵਲ੍ਲਭੇ । ਅਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਦਾਘਾਤਵਿਕਾਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਕੁਲਂ ਸੀਧੁਸੇਕੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰਬਕਂ ਕੁਰੁ
ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਖਿੜਾ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੜਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸਹ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਪ੍ਰੇषਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮਾਸੌ ਵਚਨਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਲੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਲਲਿਤਂ ਵਚਃ
ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਗੱਲ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦੂषਕੋऽਸਿ ਜਾਲ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੈਲੂष ਇਵ ਭਾषਸੇ । ਵृਥਾ ਮਨੋਰਥਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕਰੋषਿ ਮਧੁਰਂ ਵਦਨ੍
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਹੈਂ, ਨਾਟਕ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖ਼ਿਆਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਥਾ ਵਾਦਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮੂਢਮਤੇऽਧੁਨਾ
ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੰਗ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਛੱਡ ਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾਨ੍ਵਾ ਬਲਾਧਿਕਾਨ੍ । ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਰਾਘਾਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਿष੍ਯਤਿ ਨਿਜਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਮਨ੍ਦਮਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਮੋਹਿਨੀ । ਅਯੁਕ੍ਤਃ ਖਲੁ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਰੇਤਯੋਃ
ਉਹ ਮੰਦੀ-ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸਿਂਹੀ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤਾ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪਤਿਮ੍ । ਕਰਿਣੀ ਗਰ੍ਦਭਂ ਵਾਪਿ ਗਵਯਂ ਸੁਰਭਿਃ ਕਿਮੁ
ਕੀ ਸ਼ੇਰਨੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਹਾਥਣ ਗਧੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਭੀ ਗਾਂ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਨੂੰ?
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਚੋ ਮਮ । ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਚੇਦ੍ਯਾਹਿ ਪਾਤਾਲਂ ਤਰਸਾਧੁਨਾ
ਜਾ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ: ਜੰਗ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਾਲਿਕਾਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਲੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਸਿਂਹਞ੍ਚ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕਿਲ
ਹੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਸਭਙ੍ਗਭਯਾਤ੍ਕਾਲਿ ਬਿਭੇਮਿ ਤ੍ਵਿਹ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯੇ
ਕਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਲੜਾਈ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਕਾਲਿਕੋਵਾਚ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਯਮਸਂਸਦਿ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਮੰਦੀ-ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।