ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇਨ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਤਂ ਕਥਂ ਸਮਰੇ ਦੇਵਿ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ?
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸਮਰੇ ਜਯੇਤ੍ । ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯੁਧਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ?
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਚਾਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਬਲਂ ਸ੍ਵਪਰਯੋਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਆਪਣਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਬਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਾਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯੇਪ੍ਸਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਹਿਤਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਸੇਵਨੀਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਯਤਃ
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦ੍ ਬਾਲੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਾਜ੍ਞਾਕਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਬਲਾਨ੍ਨੇष੍ਯਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਬੇਟੀ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇਗਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਣਗੇ।
ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਤੇ ਨੂਨਂ ਦਾਨਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਤਰਸਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸਨ੍ਤਿਧੌ
ਸੰਭਲ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ।
ਸ੍ਵਲਜ੍ਜਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸਾਹਸਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਯਜ । ਮਾਨਿਤਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤੋऽਸਿ ਵੈ
ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਰੱਖ, ਹੇ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਕ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਰਤਿਸਙ੍ਗਜਮ੍ । ਸਾਰਾਸਾਰਂ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਟੁ
ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ, ਤੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲੋਂ ਕੀ ਵਧੀਆ? ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਅਕਲਮੰਦ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਲਬ੍ਧਾਸਿ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਦੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿਪੁਣੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁਣ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਚ ਹੈ, ਦੂਤ, ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈਂ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਜਾਨਾਮਿ ਬਲਵਨ੍ਤਾਵਿਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਕृਤਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਸਾ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਜ਼ਰੂਰ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿਤਾ ਕੋऽਪਿ ਸੌष੍ਠਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤਰਸਾ ਕਾਮਂ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਯਾ ਸਮਾਯਾਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਬਲਾਂ ਨृਪ
ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹਿ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰ । ਬਿਭੇषਿ ਮਮ ਸ਼ੂਲਾਚ੍ਚੇਤ੍ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਭਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਧਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਯਦਸ੍ਤਿ ਤੇ । ਇਤਿ ਦੂਤ ਵਦਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤਿਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੂਤ, ਤੂੰ ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਦੂਤਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕਿਲ
ਉਹ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਪਤ੍ਯੌ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਿਮਦ੍ਬਲਸਂਯੁਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਉਹ ਨੀਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗਲ੍ਪਞ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਦੂਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਜਨਦਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਞ੍ਜ ਤਮ੍ । ਰਾਜਨੀਤਿਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਲ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਚ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ, ਰਾਜਾ, ਵਾਕਈ ਵਧੀਕ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦਤਾਂ ਕਾਮਂ ਰਾਜਾ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕਿਂਬਲਾਬਲਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਕਿਸ ਲਈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਜ੍ਞਾਨਗੋਚਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਕਟੁਭਾषਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਘਮੰਡੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਮਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਯਂ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨੋਦਤਃ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਖੀਨਾਂ ਪੁਰਤਃ ਕਾਮਂ ਵਿਵਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯੋ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੇਦਦ੍ਧਾ ਦਰ੍ਪਞ੍ਚ ਵਿਧੁਨੋਤਿ ਵੈ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਵੇ—
ਤਂ ਵਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਪਤਿਂ ਸਮਬਲਂ ਕਿਲ । ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
—ਉਸਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁ । ਤਯੇਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੋ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਾ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਮਤਿਃ ਸਾਯੁਧਾ ਸਿਂਹਗਾਮਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹੀ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭੂਪ ਯਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੀ, ਰਾਜਾ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭ੍ਰਾਤਰਂਸ਼ੂਰਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ: