ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਵਚਨਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਨ੍ਦਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਇੱਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਜਾਣ ਕੇ—
ਦਾਤਾਰਂ ਗੁਣਿਨਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਕੁਲੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੂੰ ਦਾਤਾ, ਗੁਣੀ, ਵੀਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚੁਸਤ, ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈਂ—
ਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਸ੍ਵਬਲੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਪਤਿਕਾਮਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵ ਯੋਗ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨਗਰੇ ਤੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਕਾਰਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਵਾਹੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮ
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬਾਲਭਾਵਾਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਯਸ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹੈਕਾਨ੍ਤੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਵਰਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਦੇਹਬਲਦਰ੍ਪੇਣ ਸਖੀਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਰਹਃ । ਮਤ੍ਸਮਾਨਬਲਃ ਸ਼ੂਰੋ ਰਣੇ ਮਾਂ ਜੇष੍ਯਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਲ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ—'ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿੱਤੇ—'
ਤਂ ਵਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ । ਜਹਸੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਾਃ
'ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਉਸਦਾ ਬਲ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈਆਂ।
ਕਿਮੇਤਯਾ ਕृਤਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਵ੍ਰਤਮਦ੍ਭੁਤਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੇ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍
'ਇਹਨੇ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਲੈ ਲਿਆ!' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਬਲ ਜਾਣ ਕੇ—
ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕੁਰੁ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਤਵਾਨੁਜੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸਮਰੇਣਾਤ੍ਰ ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਓ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਦੂਤਪ੍ਰੇषਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਕਿਂ ਬ੍ਰੂषੇ ਰੁਚਿਰਾਪਾਙ੍ਗਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਧਿ ਸਾਹਸਾਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ: ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਣਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੀ ਆਖ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇਨ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਤਂ ਕਥਂ ਸਮਰੇ ਦੇਵਿ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ?
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸਮਰੇ ਜਯੇਤ੍ । ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯੁਧਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ?
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਚਾਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਬਲਂ ਸ੍ਵਪਰਯੋਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਆਪਣਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਬਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਾਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯੇਪ੍ਸਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਹਿਤਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਸੇਵਨੀਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਯਤਃ
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦ੍ ਬਾਲੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਾਜ੍ਞਾਕਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਬਲਾਨ੍ਨੇष੍ਯਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਬੇਟੀ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇਗਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਣਗੇ।
ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਤੇ ਨੂਨਂ ਦਾਨਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਤਰਸਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸਨ੍ਤਿਧੌ
ਸੰਭਲ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ।
ਸ੍ਵਲਜ੍ਜਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸਾਹਸਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਯਜ । ਮਾਨਿਤਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤੋऽਸਿ ਵੈ
ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਰੱਖ, ਹੇ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਕ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਰਤਿਸਙ੍ਗਜਮ੍ । ਸਾਰਾਸਾਰਂ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਟੁ
ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ, ਤੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲੋਂ ਕੀ ਵਧੀਆ? ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਅਕਲਮੰਦ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਭਜ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਲਬ੍ਧਾਸਿ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਦੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿਪੁਣੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁਣ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਚ ਹੈ, ਦੂਤ, ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈਂ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਜਾਨਾਮਿ ਬਲਵਨ੍ਤਾਵਿਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਕृਤਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਸਾ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਜ਼ਰੂਰ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿਤਾ ਕੋऽਪਿ ਸੌष੍ਠਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤਰਸਾ ਕਾਮਂ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਯਾ ਸਮਾਯਾਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਬਲਾਂ ਨृਪ
ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹਿ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰ । ਬਿਭੇषਿ ਮਮ ਸ਼ੂਲਾਚ੍ਚੇਤ੍ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਭਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਧਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਯਦਸ੍ਤਿ ਤੇ । ਇਤਿ ਦੂਤ ਵਦਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤਿਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੂਤ, ਤੂੰ ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਸਂਸਾਰੇ ਦੂਤਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕਿਲ
ਉਹ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਪਤ੍ਯੌ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਿਮਦ੍ਬਲਸਂਯੁਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਉਹ ਨੀਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗਲ੍ਪਞ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਦੂਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਜਨਦਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਞ੍ਜ ਤਮ੍ । ਰਾਜਨੀਤਿਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।