ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਕਾਲਿਕਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਗਰੇ ਰਿਪੋਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਕਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਗਤ੍ਵੋਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥਾਵਮ੍ਬਿਕਾ ਕਾਲਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਜਗਾਵਥ ਕਲਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਮੋਹਨਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਕਾਲਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਗਾਨਂ ਮੋਹਮੀਯੁਃ ਖਗਾ ਮृਗਾਃ । ਮੁਦਞ੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਮਰਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸੇਵਕੌ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਾਭਿਧੌ ਘੋਰੌ ਰਮਮਾਣੌ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਆਗਤੌ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਂ ਗਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—ਅੰਬਿਕਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਞ੍ਚ ਦਾਨਵੌ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਰਸਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਤੌ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਗृਹੇ । ਊਚਤੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਹਿਮਾਲਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਮੋਹਿਨੀ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਿਂਹਮਾਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
"ਰਾਜਨ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।"
ਨੇਦृਸ਼ੀ ਦੇਵਲੋਕੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰੇ ਤਥਾ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ
"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਉੱਤਮ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ।"
ਗਾਨਞ੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਜਨਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਮृਗਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਥੁਰਸ੍ਵਰਮੋਹਿਤਾਃ
"ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।"
ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾ । ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਵ ਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਿਨੀ
"ਪਤਾ ਲਗਾਓ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਆਓ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਇਸਤਰੀ ਹੈ।"
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽऽਨਯ ਗृਹੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਲੋਚਨਾਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਰੀ ਤ੍ਵੇਵਂਵਿਧਾ ਕਿਲ
"ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਇਫ਼ ਬਣਾਓ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਇਸਤਰੀ ਨਹੀਂ।"
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪ੍ਰਗਹ੍ਣਾਸਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਰਾਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤੋऽਸ਼੍ਵਃ ਸਪ੍ਤਮੁਖਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ ਬਲਾਤ੍ਕਿਲ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿਮਾਨਂ ਵੈਧਸਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਰਾਲਧ੍ਵਜਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂਤਂ ਤਦ੍ਬਲੇਨ ਨृਪ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹੰਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਦੇਹਾਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਨੋਖਾ ਰਤਨ ਹੈ, ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਨਿਧਿਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਮਾਹृਤਃ । ਛਤ੍ਰਂ ਜਲਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਗृਹੀਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍
ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਪਦਮ, ਤੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀ ਵੀ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ।
ਪਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਤਿ ਹਠਾਤ੍ਕਾਮਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਰੁਣ ਦਾ ਫੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਲਾਂ ਜਲਨਿਧਿਰ੍ਦਦੌ । ਭਯਾਤ੍ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਮृਤ੍ਯੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਦਣ੍ਡਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹृਤਃ ਕਾਮਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਠੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲੈ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ?
ਕਾਮਧੇਨੁਰ੍ਗਹੀਤਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਾ । ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਵਸ਼ੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਨਕਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਤਾਨਿ ਬਲਾਦਪਿ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾਰਤ੍ਨਮੇषਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਹ ਨਾਰੀ ਰਤਨ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਸੁੰਦਰਿ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ?
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੇ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਸ਼ਦਾਨ੍ਯਥ । ਅਨਯਾ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਨਿ ਭੂਪਤੇ
ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ, ਇਹ ਨਾਰੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਚੇ ਰਤਨ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੇਦृਸ਼ੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਮਾਨਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਇਸ ਮੋਹਣੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਨਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ । ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਭ੍ਯੇਤਿ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰ, ਉਥੇ ਐਸਾ ਬੋਲ ਕਿ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਨਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ।
ਉਪਾਯੌ ਦ੍ਵੌ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੌ ਕਾਨ੍ਤਾਸੁ ਸੁਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਸਾਮਦਾਨੇ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰਸਕੋਵਿਦਾਃ
ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗੁਣੀ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਦਾਨ।
ਭੇਦੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਰਸਾਭਾਸਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ । ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਰਸਭਙ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੌ ਦੂषਿਤੌ ਬੁਧੈਃ
ਜੇ ਵੰਡ ਪਾਈਏ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸਾਮਦਾਨਮੁਖੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਰ੍ਮਯੁਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਕਾ ਨ ਯਾਤਿ ਵਸ਼ੇ ਦੂਤ ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ
ਮਿੱਠੀਆਂ, ਨਰਮ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਦੂਤ, ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋਕ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਪਟੁ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਤੁਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਮੁਖੀਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਹਨੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਖਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖੇ।