ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਮਹਾਬਲੇ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਮਾਤਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮਧਯ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭਜਨੇ ਨਿਰਤਾਃ ਸਦੈਵ ਤੇ ਦਾਨਵੈਰਤਿਬਲੈਰ੍ਵਿਪਦਂ ਸੁਨੀਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਦੇਵਿ ਦੁਃਖਰਹਿਤਾਨ੍ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ; ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਕਲਭੁਵਨਰਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਿ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਕृਤਮਿਤਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਤਦ੍ਯੁਗਾਦੌ । ਜਨਨਿ ਜਗਤਿ ਪੀਡਾਂ ਦਾਨਵਾ ਦਰ੍ਪਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਬਲਮਦਸਮੇਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਤਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਭੁਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਦੂਤਾਯ ਸ੍ਵਵ੍ਰਤਕਥਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਤੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਿਤੈਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ਵੈ ਨਿਃਸृਤਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਾ । ਕੌਸ਼ਿਕੀਤਿ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਤਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਨਿਃਸृਤਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਨੁਵ੍ਯਤ੍ਯਯਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਰੂਪਾਥ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਕਾਲਿਕਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਮषੀਵਰ੍ਣਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤਿ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਮਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਵਿਰਰਾਜ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲਾਵਣ੍ਯਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਿਕਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਯੂਯਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਿਪੂਨਿਹ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦੀਨ੍ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸੁਖਹੇਤਵੇ
"ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਓ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਕਾਲਿਕਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਗਰੇ ਰਿਪੋਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਕਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਗਤ੍ਵੋਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥਾਵਮ੍ਬਿਕਾ ਕਾਲਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਜਗਾਵਥ ਕਲਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਮੋਹਨਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਕਾਲਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਗਾਨਂ ਮੋਹਮੀਯੁਃ ਖਗਾ ਮृਗਾਃ । ਮੁਦਞ੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਮਰਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸੇਵਕੌ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਾਭਿਧੌ ਘੋਰੌ ਰਮਮਾਣੌ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਆਗਤੌ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਂ ਗਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—ਅੰਬਿਕਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਞ੍ਚ ਦਾਨਵੌ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਰਸਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਤੌ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਗृਹੇ । ਊਚਤੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਹਿਮਾਲਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਮੋਹਿਨੀ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਿਂਹਮਾਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
"ਰਾਜਨ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।"
ਨੇਦृਸ਼ੀ ਦੇਵਲੋਕੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰੇ ਤਥਾ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ
"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਉੱਤਮ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ।"
ਗਾਨਞ੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਜਨਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਮृਗਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਥੁਰਸ੍ਵਰਮੋਹਿਤਾਃ
"ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।"
ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾ । ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਵ ਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਿਨੀ
"ਪਤਾ ਲਗਾਓ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਆਓ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਇਸਤਰੀ ਹੈ।"
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽऽਨਯ ਗृਹੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਲੋਚਨਾਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਰੀ ਤ੍ਵੇਵਂਵਿਧਾ ਕਿਲ
"ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਇਫ਼ ਬਣਾਓ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਇਸਤਰੀ ਨਹੀਂ।"
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪ੍ਰਗਹ੍ਣਾਸਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਰਾਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤੋऽਸ਼੍ਵਃ ਸਪ੍ਤਮੁਖਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ ਬਲਾਤ੍ਕਿਲ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿਮਾਨਂ ਵੈਧਸਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਰਾਲਧ੍ਵਜਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂਤਂ ਤਦ੍ਬਲੇਨ ਨृਪ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹੰਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਦੇਹਾਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਨੋਖਾ ਰਤਨ ਹੈ, ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਨਿਧਿਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਮਾਹृਤਃ । ਛਤ੍ਰਂ ਜਲਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਗृਹੀਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍
ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਪਦਮ, ਤੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀ ਵੀ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ।
ਪਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਤਿ ਹਠਾਤ੍ਕਾਮਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਰੁਣ ਦਾ ਫੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਲਾਂ ਜਲਨਿਧਿਰ੍ਦਦੌ । ਭਯਾਤ੍ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਮृਤ੍ਯੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਦਣ੍ਡਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹृਤਃ ਕਾਮਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਠੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲੈ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ?
ਕਾਮਧੇਨੁਰ੍ਗਹੀਤਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਾ । ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਵਸ਼ੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਨਕਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।