ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਲਾਵਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।
ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਕਾਮਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਾਤ੍ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਮੋਹਿਨੀ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਉਹ ਦੇਵਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਮੋਹਿਨੀ ਬਣੀ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਤੁਤਿਪਰਾਨਾਹ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੋਕਿਲਾਮਞ੍ਜੁਵਾਦਿਨੀ
ਮਾਤਾ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਭੋ ਭੋਃ ਸੁਰਵਰਾਃ ਕਾਤ੍ਰ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਤ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਾਃ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕਾਰਜ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਿਤਾ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ । ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਂ ਹृਦੁਤ੍ਸਾਹਾਸ੍ਤਾਮੂਚੁਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵਿ ਸ੍ਤੁਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਿ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕृਪਾਰ੍ਣਵੇ । ਪਾਹਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖੇਭ੍ਯਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਤਾਪਿਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨਿਹਤ੍ਯਾਸੁਰਕਣ੍ਟਕਮ੍ । ਮਹਿषਂ ਨੋ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਸਦਾਪਦਿ
ਹੇ ਮਹਾ ਮਾਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਮੈਂ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਜਾਂ ਪੀਡਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਂਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵਿ ਨੂਨਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯਪਿ
ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਪੀੜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਦ੍ਵਾਵਸੁਰੌ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨੌ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰਾਵਹਨ੍ਯੌ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਿਲ
ਅੱਜ, ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ—ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਤਥਾਸੁਰੌ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੈਤ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਵੀ ਹਨ; ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਮਹਾਬਲੇ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਮਾਤਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮਧਯ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭਜਨੇ ਨਿਰਤਾਃ ਸਦੈਵ ਤੇ ਦਾਨਵੈਰਤਿਬਲੈਰ੍ਵਿਪਦਂ ਸੁਨੀਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਦੇਵਿ ਦੁਃਖਰਹਿਤਾਨ੍ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ; ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਕਲਭੁਵਨਰਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਿ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਕृਤਮਿਤਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਤਦ੍ਯੁਗਾਦੌ । ਜਨਨਿ ਜਗਤਿ ਪੀਡਾਂ ਦਾਨਵਾ ਦਰ੍ਪਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਬਲਮਦਸਮੇਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਤਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਭੁਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਦੂਤਾਯ ਸ੍ਵਵ੍ਰਤਕਥਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਤੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਿਤੈਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ਵੈ ਨਿਃਸृਤਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਾ । ਕੌਸ਼ਿਕੀਤਿ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਤਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਨਿਃਸृਤਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਨੁਵ੍ਯਤ੍ਯਯਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਰੂਪਾਥ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਕਾਲਿਕਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਮषੀਵਰ੍ਣਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤਿ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਮਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਵਿਰਰਾਜ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲਾਵਣ੍ਯਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਿਕਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਯੂਯਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਿਪੂਨਿਹ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦੀਨ੍ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸੁਖਹੇਤਵੇ
"ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਓ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ । ਕਾਲਿਕਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਗਰੇ ਰਿਪੋਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਕਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਗਤ੍ਵੋਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥਾਵਮ੍ਬਿਕਾ ਕਾਲਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਜਗਾਵਥ ਕਲਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਮੋਹਨਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਕਾਲਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਗਾਨਂ ਮੋਹਮੀਯੁਃ ਖਗਾ ਮृਗਾਃ । ਮੁਦਞ੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਮਰਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸੇਵਕੌ । ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਾਭਿਧੌ ਘੋਰੌ ਰਮਮਾਣੌ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਆਗਤੌ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਅਮ੍ਬਿਕਾਂ ਗਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਲਿਕਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—ਅੰਬਿਕਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਞ੍ਚ ਦਾਨਵੌ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਰਸਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਤੌ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਗृਹੇ । ਊਚਤੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਹਿਮਾਲਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਮੋਹਿਨੀ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਿਂਹਮਾਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
"ਰਾਜਨ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।"
ਨੇਦृਸ਼ੀ ਦੇਵਲੋਕੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰੇ ਤਥਾ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ
"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਉੱਤਮ ਇਸਤਰੀ ਨਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ।"
ਗਾਨਞ੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਜਨਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਮृਗਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਥੁਰਸ੍ਵਰਮੋਹਿਤਾਃ
"ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।"