ਪੁਰਾ ਭਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਜਘਾਨ ਮਹਿषਾਸੁਰਮ੍ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾਨਂ ਦਦਾਵਥ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਭਗਵਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ।
ਆਪਦਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਾ ਵਾ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਯਦਾ ਯਦਾ ਵੋ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਆਪਦੋ ਦੈਵਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜ਼ਰੂਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦ-ਜਦ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ।'
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਕਾਮਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਸੁਰੈਃ ਸਦਾ । ਸ੍ਮृਤਾਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਮਾਪਦਃ
'ਜਦ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਮਾਚਲੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਆਰਾਧਨਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਟਿੱਲੇ ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ।
ਮਾਯਾਬੀਜਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣੇ ਰਤਾਃ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਯੋਗਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੈਲੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵੈ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਹਿਮਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਾ ਵਃ ਕਾਮਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਿਮਾਲਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵੀਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਹृਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਦੇ ਹਨ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪੇ ਸੁਰਾਨਨ੍ਦਦੇ ਤੇ । ਨਮੋ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਪ੍ਰਦੇ ਮਾਨਵਾਨਾ- ਮਨੇਕਾਰ੍ਥਦੇ ਭਕ੍ਤਿਗਮ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਰਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਨਾਮਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਤੇ ਰੂਪਮੀਦृ- ਕ੍ਤਥਾ ਕੋऽਪਿ ਵੇਦਾਦਿਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪੇ । ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਸਦੈਵ
ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾੳ਼ਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਜਰਾ ਪੁष੍ਟਿਤੁष੍ਟੀ ਧृਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤੀ । ਸੁਵਿਦ੍ਯਾ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੇਧੇ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਕਲ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਪਾਲਣਾ, ਰਜ਼ਾ, ਹਿੰਮਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਤਰੱਕੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਮਝ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਬੀਜ ਹੈਂ।
ਯਦਾ ਯੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਃ ਕਰੋषੀਹ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਦਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਃ
ਜਿਹੜੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਾਫੀ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦੌ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਿਰ੍ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਹਯਾਰਿਃ । ਦਯਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਗੀਤਾ
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੱਦੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਯਾਗ੍ਰੀਵ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦਮ੍ਬਾ ਸੁਤਂ ਸ੍ਵਂ ਮੁਦਾ ਪਾਲਯੇਤ੍ਪੋषਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗੇਵ । ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹਾਯਾ ਕੁਰੁष੍ਵੈਕਚਿਤ੍ਤੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈਰਾਨੀ ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਤੇ ਪੋਸ਼ੇ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਨ ਵਾ ਤੇ ਗੁਣਾਨਾਮਿਯਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਨ੍ਦ੍ਯੇ । ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਮਾ- ਨ੍ਭਯੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਪਾਹਿ ਪਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਵਿਨਾ ਬਾਣਪਾਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੈ- ਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ੂਲਖਡ੍ਗੈਰ੍ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਦਣ੍ਡੈਃ । ਰਿਪੂਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੇਵਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਿਨੋਦਾ- ਤ੍ਤਥਾਪੀਹ ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਯ ਲੀਲਾ
ਨਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਜਾਂ ਡੰਡੇ ਦੀ ਲੋੜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮੂਢਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਕਾਰਣਂ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ਵਾ । ਵਯਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮੋऽਨੁਮਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚੇਤਿ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਣੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਅਜਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਵਿਤਾਯਂ ਹਰੋ ਨਾਸ਼ਕृਦ੍ਵੈ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ । ਨ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੁਗਾਦੌ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਮਾਤਾ
ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਮੁਕੁੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਪਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾਰਾਧਿਤਾ ਦੇਵਿ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਗ੍ਰਾ ਚ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਮਗ੍ਰਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਯੁਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸਂਹਾਰਮੇਵ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤਿੰਨੋਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਕਿਂ ਨ ਮਨ੍ਦਮਤਯੋ ਯਤਯੋ ਵਿਮੂਢਾ- ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੇ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪਰਾਂ ਸਕਲਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਂ ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਵਿਬੁਧਵृਨ੍ਦਸੁਵਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਡਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪਾਸ਼ਪਤਾਸ਼੍ਚ ਸੌਰਾ ਦਮ੍ਭਾਸ੍ਤ ਏਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਨੂਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਮਲਾਞ੍ਚ ਲਜ੍ਜਾਂ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਥਾਪਿ ਪੁष੍ਟਿਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਹਨ, ਉਹੀ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾ ਲਾਜ, ਨਾ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਨਾ ਥਿਰਤਾ, ਨਾ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਹਰਾਦਿਭਿਰਪ੍ਯਥ ਸੇਵਿਤਾ ਤ੍ਵਮਿਹ ਦੇਵਵਰੈਰਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਭੁਵਿ ਭਜਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇऽਲ੍ਪਧਿਯੋ ਨਰਾ ਜਨਨਿ ਤੇ ਵਿਧਿਨਾ ਖਲੁ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ
ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਗੇ ਦੈਤ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇੜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਮਾਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਧਿਜਾਪਦਪਙ੍ਕਜਰਞ੍ਜਨਂ ਜਤੁਰਸੇਨ ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤ੍ਰਿਨਯਨੋऽਪਿ ਧਰਾਧਰਜਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਂ- ਕਜਪਰਾਗਨਿषੇਵਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੰਗਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਪਰਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਕਥਾਨਕੈ- ਸ੍ਤਵ ਪਦਾਬ੍ਜਯੁਗਂ ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਕੇ । ਵਿਗਤਰਾਗਗृਹਾਸ਼੍ਚ ਦਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕृਤਧਿਯੋ ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਭਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੋਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦਇਆ ਤੇ ਮਾਫੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭਜਨੇ ਨ ਜਨਾ ਰਤਾ ਯੇ ਸਂਸਾਰਕੂਪਪਤਿਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕਿਲਾਮੀ । ਤੇ ਕੁष੍ਠਗੁਲ੍ਮਸ਼ਿਰਆਧਿਯੁਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੈਨ੍ਯਸਹਿਤਾ ਰਹਿਤਾਃ ਸੁਖੌਘੈਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕੁਸ਼ਟ, ਗਿਲਟ, ਸਿਰਦਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਾष੍ਠਭਾਰਵਹਨੇ ਯਵਸਾਵਹਾਰੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਪੁਣਾ ਧਨਦਾਰਹੀਨਾਃ । ਜਾਨੀਮਹੇऽਲ੍ਪਮਤਿਭਿਰ੍ਭਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਸੇਵਾ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭਵੇ ਜਨਨਿ ਤੈਰ੍ਨ ਕृਤਾ ਕਦਾਪਿ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਲੋਡ ਚੁੱਕਣ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੂਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਪੁਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਧਨ ਹੈ ਨਾ ਜੀਵਣ ਸਾਥੀ—ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਮ੍ਬਿਕਾ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਮ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਮ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਮ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।