ਇष੍ਟਯੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ । ਤਾਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੁਨੇ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮুনি, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਯੱਗ ਕਰ।
ਵਿਧਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਦਾਗਮੇ । ਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾ ਨੋ ਦੁਃਖਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਭਵੇਦਾਂਗਿਰਸਾਦ੍ਯੈਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਅਭਿਚਾਰਂ ਯਥਾਮਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਐਸਾ ਕਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਤੰਤ੍ਰ ਕਰ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾ ਦੈਵਾਧੀਨਫਲਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਧੀਸ਼ ਤਥੈਕਾਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਤਾ ਯੂਯਂ ਤੇ ਤੁ ਦੁਃਖੈਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹੋ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦੀਨਾਂ ਯਜਨਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ । ਤੇ ਯੂਯਂ ਵਿਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਮਿष੍ਟਯਃ
ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਆਦਿਕਾ ਪੂਜਾ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਆਈ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਯੱਗ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਣਗੇ?
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਉਪਾਯਸ੍ਤ੍ਵਥ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਉਪਾਯਵਾਦਿਨੋ ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਗ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗ ਨੂੰ ਅਰਥਹੀਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯੁਪਾਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਵਾਭਿਮਤੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਕੇਵਲਂ ਦੈਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਾਗ ਤੇ ਉਪਾਅ ਦੋਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਪਾਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਯਾ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਭਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਜਘਾਨ ਮਹਿषਾਸੁਰਮ੍ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾਨਂ ਦਦਾਵਥ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਭਗਵਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ।
ਆਪਦਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਾ ਵਾ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਯਦਾ ਯਦਾ ਵੋ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਆਪਦੋ ਦੈਵਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜ਼ਰੂਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦ-ਜਦ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ।'
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਕਾਮਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਸੁਰੈਃ ਸਦਾ । ਸ੍ਮृਤਾਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਮਾਪਦਃ
'ਜਦ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਮਾਚਲੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਆਰਾਧਨਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਟਿੱਲੇ ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ।
ਮਾਯਾਬੀਜਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣੇ ਰਤਾਃ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਯੋਗਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੈਲੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵੈ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਹਿਮਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਾ ਵਃ ਕਾਮਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਿਮਾਲਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵੀਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਹृਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਦੇ ਹਨ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪੇ ਸੁਰਾਨਨ੍ਦਦੇ ਤੇ । ਨਮੋ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਪ੍ਰਦੇ ਮਾਨਵਾਨਾ- ਮਨੇਕਾਰ੍ਥਦੇ ਭਕ੍ਤਿਗਮ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਰਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਨਾਮਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਤੇ ਰੂਪਮੀਦृ- ਕ੍ਤਥਾ ਕੋऽਪਿ ਵੇਦਾਦਿਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪੇ । ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਸਦੈਵ
ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾੳ਼ਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਜਰਾ ਪੁष੍ਟਿਤੁष੍ਟੀ ਧृਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤੀ । ਸੁਵਿਦ੍ਯਾ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੇਧੇ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਕਲ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਪਾਲਣਾ, ਰਜ਼ਾ, ਹਿੰਮਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਤਰੱਕੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਮਝ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਬੀਜ ਹੈਂ।
ਯਦਾ ਯੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਃ ਕਰੋषੀਹ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਦਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਃ
ਜਿਹੜੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਾਫੀ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦੌ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਿਰ੍ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਹਯਾਰਿਃ । ਦਯਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਗੀਤਾ
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੱਦੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਯਾਗ੍ਰੀਵ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦਮ੍ਬਾ ਸੁਤਂ ਸ੍ਵਂ ਮੁਦਾ ਪਾਲਯੇਤ੍ਪੋषਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗੇਵ । ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹਾਯਾ ਕੁਰੁष੍ਵੈਕਚਿਤ੍ਤੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈਰਾਨੀ ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਤੇ ਪੋਸ਼ੇ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਨ ਵਾ ਤੇ ਗੁਣਾਨਾਮਿਯਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਨ੍ਦ੍ਯੇ । ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਮਾ- ਨ੍ਭਯੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਪਾਹਿ ਪਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਵਿਨਾ ਬਾਣਪਾਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੈ- ਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ੂਲਖਡ੍ਗੈਰ੍ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਦਣ੍ਡੈਃ । ਰਿਪੂਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੇਵਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਿਨੋਦਾ- ਤ੍ਤਥਾਪੀਹ ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਯ ਲੀਲਾ
ਨਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਜਾਂ ਡੰਡੇ ਦੀ ਲੋੜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮੂਢਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਕਾਰਣਂ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ਵਾ । ਵਯਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮੋऽਨੁਮਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚੇਤਿ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਣੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਅਜਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਵਿਤਾਯਂ ਹਰੋ ਨਾਸ਼ਕृਦ੍ਵੈ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ । ਨ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੁਗਾਦੌ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਮਾਤਾ
ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਮੁਕੁੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਪਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।