ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਮਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸੁਧਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਨੇਨ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਕੁਬੇਰਂ ਸ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਧਿਕਾਰਂ ਤਥਾ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਯਮਞ੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਦਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰ ਲਈ। ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਵਹ੍ਨਿਕਰ੍ਮ ਚ । ਵਾਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਆਪ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾ ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਾ ਨਿਰਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਖੋਹ ਬੈਠੇ, ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚੇਰੁਰਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਸੁੰਨੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਸੁਖਂ ਕਿਲ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਜ੍ਞਾ ਧਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਾਲੇ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਦੈਨ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਲਸ੍ਯੈਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮੇਂ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾਰਂ ਯਾਚਕਂ ਚੈਵ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾਬਲਮ੍ । ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਵਿਕਲਂ ਕਾਮਂ ਸ਼ੂਰਂ ਚਾਤੀਵ ਕਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮੰਗਤਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਪੋਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਖਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦੁਃਖਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਸੌ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪੁਰੁषਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਮੇਵਾਤੀਵ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਜ੍ਞਾਨਲੇਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ, ਨੇਕ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਲਚੇष੍ਟਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦੀਨਾਮਪੀਦृਕ੍ਕष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹਾਦੇਵ ਵਰਗਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇੰਝ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਨਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਕਰਾਦਿषੁ ਯੋਨਿषੁ । ਹਰਃ ਕਪਾਲੀ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਕਾਲੇਨੈਵ ਬਲੀਯਸਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਸੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਾ, ਜੋ ਖੋਪਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਕृਤਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ । ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਗੁਰੁਂ ਦੁਃਖਾਤੁਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਿਦਮਾਦृਤਾਃ
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਉਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
"ਹੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ?"
ਉਪਚਾਰਪਰਾ ਨੂਨਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਕਰਾ ਨੂਨਂ ਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਂਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕਿਲ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇष੍ਟਯੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ । ਤਾਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੁਨੇ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮুনি, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਯੱਗ ਕਰ।
ਵਿਧਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਦਾਗਮੇ । ਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾ ਨੋ ਦੁਃਖਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਭਵੇਦਾਂਗਿਰਸਾਦ੍ਯੈਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਅਭਿਚਾਰਂ ਯਥਾਮਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਐਸਾ ਕਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਤੰਤ੍ਰ ਕਰ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾ ਦੈਵਾਧੀਨਫਲਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਧੀਸ਼ ਤਥੈਕਾਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਤਾ ਯੂਯਂ ਤੇ ਤੁ ਦੁਃਖੈਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹੋ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦੀਨਾਂ ਯਜਨਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ । ਤੇ ਯੂਯਂ ਵਿਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਮਿष੍ਟਯਃ
ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਆਦਿਕਾ ਪੂਜਾ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਆਈ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਯੱਗ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਣਗੇ?
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਉਪਾਯਸ੍ਤ੍ਵਥ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਉਪਾਯਵਾਦਿਨੋ ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਗ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗ ਨੂੰ ਅਰਥਹੀਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯੁਪਾਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਵਾਭਿਮਤੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਕੇਵਲਂ ਦੈਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਾਗ ਤੇ ਉਪਾਅ ਦੋਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਪਾਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਯਾ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।