ਜਾਯਤੇ ਚ ਯਦਾ ਭੂਮਾਵੁਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਹੂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾਕਾਰਾਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਰਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਉਹ ਜਣੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ।
ਅਤਃ ਸੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਨृਪਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਸੇਨਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਲਈ ਲਾਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੇਨਾਯੋਗਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਚੀਪਤਿਜਯਾਯ ਚ
ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ।
ਚਕਾਰਾਸੌ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਫੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵਾਨੁਜਃ । ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਜਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਮਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸੁਧਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਨੇਨ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਕੁਬੇਰਂ ਸ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਧਿਕਾਰਂ ਤਥਾ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਯਮਞ੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਦਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰ ਲਈ। ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਵਹ੍ਨਿਕਰ੍ਮ ਚ । ਵਾਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਆਪ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾ ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਾ ਨਿਰਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਖੋਹ ਬੈਠੇ, ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚੇਰੁਰਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਸੁੰਨੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਸੁਖਂ ਕਿਲ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਜ੍ਞਾ ਧਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਾਲੇ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਦੈਨ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਲਸ੍ਯੈਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮੇਂ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾਰਂ ਯਾਚਕਂ ਚੈਵ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾਬਲਮ੍ । ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਵਿਕਲਂ ਕਾਮਂ ਸ਼ੂਰਂ ਚਾਤੀਵ ਕਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮੰਗਤਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਪੋਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਖਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦੁਃਖਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਸੌ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪੁਰੁषਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਮੇਵਾਤੀਵ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਜ੍ਞਾਨਲੇਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ, ਨੇਕ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਲਚੇष੍ਟਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦੀਨਾਮਪੀਦृਕ੍ਕष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹਾਦੇਵ ਵਰਗਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇੰਝ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਨਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਕਰਾਦਿषੁ ਯੋਨਿषੁ । ਹਰਃ ਕਪਾਲੀ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਕਾਲੇਨੈਵ ਬਲੀਯਸਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਸੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਾ, ਜੋ ਖੋਪਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਕृਤਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ । ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਗੁਰੁਂ ਦੁਃਖਾਤੁਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਿਦਮਾਦृਤਾਃ
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਉਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
"ਹੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ?"
ਉਪਚਾਰਪਰਾ ਨੂਨਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਕਰਾ ਨੂਨਂ ਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਂਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕਿਲ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।