ਨਾਰੀ ਬਲਵਤੀ ਕਾਸ੍ਤਿ ਯਾ ਨੌ ਨਾਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਬਿਭੀਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
'ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।'
ਅਵਧ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਨਰੇਭ੍ਯਃ ਪਙ੍ਕਜੋਦ੍ਭਵ । ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦਬਲਾ ਹਿ ਸਾ
'ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅਵਧ ਰਹੀਏ; ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਾ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇऽਥ ਭਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਨਵੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤੌ । ਭृਗੁਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਜਨਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਪੰਡਤ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ ਸੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਭੂਤਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੇਵਨਾਰ੍ਥਂ ਤਦੈਵਾਸ਼ੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਰਥਵਾਜਿਗਜਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਭਰਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ।
ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਾਮਾ ਚ ਤਦ੍ਰੂਪਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਭੂਪਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾਗਾਦ੍ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਰੋ ਵਰਦਾਨਬਲਾਧਿਕਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਗਤ੍ਯ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੀਰ ਤੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਦਾ । ਦੇਹਾਦ੍ਰੁਧਿਰਸਮ੍ਪਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਹਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸ ਰਕਤਬੀਜ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਵਗ ਪੈਂਦਾ।
ਜਾਯਤੇ ਚ ਯਦਾ ਭੂਮਾਵੁਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਹੂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾਕਾਰਾਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਰਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਉਹ ਜਣੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ।
ਅਤਃ ਸੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਨृਪਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਸੇਨਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਲਈ ਲਾਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੇਨਾਯੋਗਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਚੀਪਤਿਜਯਾਯ ਚ
ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ।
ਚਕਾਰਾਸੌ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਫੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵਾਨੁਜਃ । ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਜਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਮਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸੁਧਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਨੇਨ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਕੁਬੇਰਂ ਸ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਧਿਕਾਰਂ ਤਥਾ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਯਮਞ੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਦਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰ ਲਈ। ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਵਹ੍ਨਿਕਰ੍ਮ ਚ । ਵਾਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਆਪ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾ ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਾ ਨਿਰਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਖੋਹ ਬੈਠੇ, ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚੇਰੁਰਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਸੁੰਨੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਸੁਖਂ ਕਿਲ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਜ੍ਞਾ ਧਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਾਲੇ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਦੈਨ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।