ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੌ ਤੌ ਸਮਾਹਿਤੌ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਗੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਞ੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁਰ੍ਬਲਾਕृਤੀ । ਊਚਤੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਚਂ ਦੀਨੌ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦੇਵਦੇਵ ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ । ਅਮਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਹਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਚੇਦ੍ਵਿਭੋ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦੇਵੋ।'
ਮਰਣਾਦਪਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਾਚ੍ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੌ
'ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨਿਧੇ । ਪਰਿਸ੍ਫੋਟਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਮਰਣਜਂ ਭਯਮ੍
'ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਾਫੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕਿਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯਂ ਵੋ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਅਦੇਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ! ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਜਾਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ । ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਵਿਹਿਤਾ ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤਾ ਕਿਲ
'ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਦ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ।'
ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਂ ਕਾਮਂ ਦਦਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
'ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਦਾਨਵੌ । ਊਚਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੇ।
ਪੁਰੁषੈਰਮਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੇਹਿ ਨੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
'ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ: ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਨਾਰੀ ਬਲਵਤੀ ਕਾਸ੍ਤਿ ਯਾ ਨੌ ਨਾਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਬਿਭੀਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
'ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।'
ਅਵਧ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਨਰੇਭ੍ਯਃ ਪਙ੍ਕਜੋਦ੍ਭਵ । ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦਬਲਾ ਹਿ ਸਾ
'ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅਵਧ ਰਹੀਏ; ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਾ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇऽਥ ਭਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਨਵੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤੌ । ਭृਗੁਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਜਨਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਪੰਡਤ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ ਸੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਭੂਤਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੇਵਨਾਰ੍ਥਂ ਤਦੈਵਾਸ਼ੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਰਥਵਾਜਿਗਜਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਭਰਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ।
ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਾਮਾ ਚ ਤਦ੍ਰੂਪਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਭੂਪਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾਗਾਦ੍ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਰੋ ਵਰਦਾਨਬਲਾਧਿਕਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਗਤ੍ਯ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੀਰ ਤੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਦਾ । ਦੇਹਾਦ੍ਰੁਧਿਰਸਮ੍ਪਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਹਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸ ਰਕਤਬੀਜ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਵਗ ਪੈਂਦਾ।
ਜਾਯਤੇ ਚ ਯਦਾ ਭੂਮਾਵੁਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਹੂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾਕਾਰਾਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਰਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਉਹ ਜਣੇ, ਰਕਤਬੀਜ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ।
ਅਤਃ ਸੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਨृਪਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਸੇਨਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਲਈ ਲਾਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੇਨਾਯੋਗਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਚੀਪਤਿਜਯਾਯ ਚ
ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ।
ਚਕਾਰਾਸੌ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਫੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵਾਨੁਜਃ । ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਜਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।