ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਰਤਨਿष੍ਣਾਤਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਲਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਣਿਜਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਖ਼ਤਰੀ ਲੋਕ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾਕੁਸੀਦਵृਤ੍ਤਯਃ ਪਰੇ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਲੋਕੋ ਮਹਿषੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਉਧਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਧਨਾਗਮਃ । ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾ ਸ਼ੁਭਾ ਗਾਵੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੂਦਕਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਧਨ ਵਧ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਬਹੁਫਲਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਮਾਨਵਾ ਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਾਧਯੋ ਨੇਤਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਲੋਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੇਮਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨ ਨਿਧਨਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤੇऽਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸਕਲਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਾ ਰੋਗਹੀਨਾਃ ਸਦੈਵ । ਨਿਗਮਵਿਹਿਤਧਰ੍ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾ- ਸ਼੍ਚਰਣਸਰਸਿਜਾਨਾਂ ਸੇਵਨੇ ਦਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ
ਜੀਵ ਅਣਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਇਆ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਿਜਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਬਲਵਤ੍ਤਰੌ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰੌ ਅਵਧ੍ਯੌ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਿਲ
ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਬਣੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਬਹੁਸੇਨਾਵृਤੌ ਸ਼ੂਰੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦੌ ਸਦਾ ਦੁਰਾਚਾਰੌ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੌ ਬਹੁਦਾਨਵਸਂਯੁਤੌ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।
ਹਤਾਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਤੌ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਦੇਵਾਨਾਞ੍ਜ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਚਰੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਾਮਾ ਚ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਕਤਬੀਜ, ਅਤੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮਕ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾ ਜਹਾਰ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੈਰ੍ਗਿਰੌ ਹੇਮਾਚਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਤੇ ਸਤਕਾਰਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਾਵੇਤਾਵਸੁਰਾਵਾਦੌ ਕਥਂ ਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ । ਕੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤੌ ਚੇਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਗਤੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਦੋ ਦਾਨਵ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣੇ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ?
ਤਪਸਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਕਸ੍ਯ ਜਾਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਕਥਞ੍ਚ ਨਿਹਤੌ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਤਪस्या ਜਾਂ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਫਲਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਦ੍ਵਾਵਸੁਰੌ ਭੂਮਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਪਾਤਾਲਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ, ਜੋ ਭਰਾ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨੌ ਚੈਵ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਨੋਦਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਲੋਕਪਾਵਨੇ
ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਯਾਵਦ੍ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣੌ । ਏਕਤ੍ਰੈਵਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਪਾਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਜੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਟਾਪਤਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰੌ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਪਸਾ ਕਿਲ
ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਠੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਾਂ ਵਰਂ ਕਾਮਂ ਦਦਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤਾਮਿਹ । ਕਾਮਦੋऽਹਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਂ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੌ ਤੌ ਸਮਾਹਿਤੌ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਗੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਞ੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁਰ੍ਬਲਾਕृਤੀ । ਊਚਤੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਚਂ ਦੀਨੌ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦੇਵਦੇਵ ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ । ਅਮਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਹਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਚੇਦ੍ਵਿਭੋ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦੇਵੋ।'
ਮਰਣਾਦਪਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਾਚ੍ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੌ
'ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨਿਧੇ । ਪਰਿਸ੍ਫੋਟਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਮਰਣਜਂ ਭਯਮ੍
'ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਾਫੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕਿਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯਂ ਵੋ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਅਦੇਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ! ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਜਾਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ । ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਵਿਹਿਤਾ ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤਾ ਕਿਲ
'ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਦ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ।'
ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਂ ਕਾਮਂ ਦਦਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
'ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਦਾਨਵੌ । ਊਚਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੇ।
ਪੁਰੁषੈਰਮਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੇਹਿ ਨੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
'ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ: ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।'