ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਗਣਾ ਇਵ । ਨ ਚੌਰਾ ਨ ਚ ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਵਞ੍ਚਕਾ ਦਮ੍ਭਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ। ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਪਾਖੰਡ, ਨਾ ਠੱਗ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਲਮ੍ਪਟਾਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾ ਨ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ । ਨ ਵੇਦਦ੍ਵੇषਿਣਃ ਪਾਪਾ ਮਾਨਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਚੁਗਲخور, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਵਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦੁਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਰਾਜਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਮਸਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵृਤ੍ਤਯਃ
ਕੁਝ ਸਾਤਵਿਕ, ਕੁਝ ਰਾਜਸਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਮਸਿਕ ਸਨ। ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਾਬਲ ਸਨ, ਪਰ ਸਾਤਵਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਯਾਦਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਰਨ੍ਨੈਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਤਤਪਰ ਸਾਤਵਿਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਵਿਧਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਨ ਕਦਾਚਨ । ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਞ੍ਚੈਵ ਯਜਨਂ ਤੁ ਤृਤੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਕਰ੍ਮਰਸਿਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨृਪ । ਰਾਜਸਾ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਤਵਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ। ਰਾਜਸਿਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਦੇ।
षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਸਭ ਛੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਂਸ ਖਾਂਦੇ। ਯਜਨ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਸਨ।
ਅਧ੍ਯਯਨਂ ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤਥੈਵਾਧ੍ਯਾਪਨਂ ਤੁ षਟ੍ । ਤਾਮਸਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਪਰਾਃ ਪੁਨਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਮਕਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾਃ । ਮਹਿषੇ ਨਿਹਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਿਨੋ ਵੇਦਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਰਤਨਿष੍ਣਾਤਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਲਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਣਿਜਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਖ਼ਤਰੀ ਲੋਕ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾਕੁਸੀਦਵृਤ੍ਤਯਃ ਪਰੇ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਲੋਕੋ ਮਹਿषੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਉਧਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਧਨਾਗਮਃ । ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾ ਸ਼ੁਭਾ ਗਾਵੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੂਦਕਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਧਨ ਵਧ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਬਹੁਫਲਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਮਾਨਵਾ ਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਾਧਯੋ ਨੇਤਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਲੋਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੇਮਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨ ਨਿਧਨਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤੇऽਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸਕਲਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਾ ਰੋਗਹੀਨਾਃ ਸਦੈਵ । ਨਿਗਮਵਿਹਿਤਧਰ੍ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾ- ਸ਼੍ਚਰਣਸਰਸਿਜਾਨਾਂ ਸੇਵਨੇ ਦਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ
ਜੀਵ ਅਣਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਇਆ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਿਜਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਬਲਵਤ੍ਤਰੌ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰੌ ਅਵਧ੍ਯੌ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਿਲ
ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਬਣੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਬਹੁਸੇਨਾਵृਤੌ ਸ਼ੂਰੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦੌ ਸਦਾ ਦੁਰਾਚਾਰੌ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੌ ਬਹੁਦਾਨਵਸਂਯੁਤੌ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।
ਹਤਾਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਤੌ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਦੇਵਾਨਾਞ੍ਜ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਚਰੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਾਮਾ ਚ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਕਤਬੀਜ, ਅਤੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮਕ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾ ਜਹਾਰ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੈਰ੍ਗਿਰੌ ਹੇਮਾਚਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਤੇ ਸਤਕਾਰਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਾਵੇਤਾਵਸੁਰਾਵਾਦੌ ਕਥਂ ਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ । ਕੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤੌ ਚੇਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਗਤੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਦੋ ਦਾਨਵ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣੇ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ?
ਤਪਸਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਕਸ੍ਯ ਜਾਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਕਥਞ੍ਚ ਨਿਹਤੌ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਤਪस्या ਜਾਂ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਫਲਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਦ੍ਵਾਵਸੁਰੌ ਭੂਮਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਪਾਤਾਲਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ, ਜੋ ਭਰਾ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨੌ ਚੈਵ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਨੋਦਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਲੋਕਪਾਵਨੇ
ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਯਾਵਦ੍ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣੌ । ਏਕਤ੍ਰੈਵਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਪਾਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਜੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਟਾਪਤਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰੌ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਪਸਾ ਕਿਲ
ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਠੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਾਂ ਵਰਂ ਕਾਮਂ ਦਦਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤਾਮਿਹ । ਕਾਮਦੋऽਹਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਂ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ।'