ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ੍ਯਾਯਦਣ੍ਡਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਵਿਰੋਧਸ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਆਕਰਾ ਧਨਦਾ ਨृਣਾਂ ਵ੍ਰਜਾ ਗੋਯੂਥਸਂਯੁਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਖਾਣਾ ਖੁਦਾਈਆਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰ੍ਧਰਾਤਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਯੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਣ੍ਡਪਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਮਖੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਧਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਕृਤੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਯੂਪ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਿਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਧਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ । ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਆਸਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸਨ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਪਾਖਣ੍ਡਂ ਨ ਵਾਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਵੇਦਵਾਦਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਦਾ ਨਾਨ੍ਯੇ ਵਾਦਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਾਖੰਡ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਲਹੋ ਨੈਵ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਦੈਨ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ੁਭਾ ਮਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਿਨੋ ਲੋਕਾਃ ਕਾਲੇ ਚ ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਨ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਨਾਪਦਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਨ । ਨਾਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਮਾਰੀ ਦੁਃਖਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਮਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ। ਨਾ ਅਣਜਾਣੀ ਵਰਖਾ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨ ਵਿਰੋਧਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ। ਹਰ ਥਾਂ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਗਣਾ ਇਵ । ਨ ਚੌਰਾ ਨ ਚ ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਵਞ੍ਚਕਾ ਦਮ੍ਭਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ। ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਪਾਖੰਡ, ਨਾ ਠੱਗ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਲਮ੍ਪਟਾਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾ ਨ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ । ਨ ਵੇਦਦ੍ਵੇषਿਣਃ ਪਾਪਾ ਮਾਨਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਚੁਗਲخور, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਵਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦੁਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਰਾਜਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਮਸਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵृਤ੍ਤਯਃ
ਕੁਝ ਸਾਤਵਿਕ, ਕੁਝ ਰਾਜਸਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਮਸਿਕ ਸਨ। ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਾਬਲ ਸਨ, ਪਰ ਸਾਤਵਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਯਾਦਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਰਨ੍ਨੈਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਤਤਪਰ ਸਾਤਵਿਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਵਿਧਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਨ ਕਦਾਚਨ । ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਞ੍ਚੈਵ ਯਜਨਂ ਤੁ ਤृਤੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਕਰ੍ਮਰਸਿਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨृਪ । ਰਾਜਸਾ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਤਵਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ। ਰਾਜਸਿਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਦੇ।
षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਸਭ ਛੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਂਸ ਖਾਂਦੇ। ਯਜਨ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਸਨ।
ਅਧ੍ਯਯਨਂ ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤਥੈਵਾਧ੍ਯਾਪਨਂ ਤੁ षਟ੍ । ਤਾਮਸਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਪਰਾਃ ਪੁਨਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਮਕਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾਃ । ਮਹਿषੇ ਨਿਹਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਿਨੋ ਵੇਦਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਰਤਨਿष੍ਣਾਤਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਲਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਣਿਜਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਖ਼ਤਰੀ ਲੋਕ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾਕੁਸੀਦਵृਤ੍ਤਯਃ ਪਰੇ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਲੋਕੋ ਮਹਿषੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਉਧਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਧਨਾਗਮਃ । ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾ ਸ਼ੁਭਾ ਗਾਵੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੂਦਕਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਧਨ ਵਧ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਬਹੁਫਲਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਮਾਨਵਾ ਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਾਧਯੋ ਨੇਤਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਲੋਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੇਮਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨ ਨਿਧਨਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤੇऽਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸਕਲਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਾ ਰੋਗਹੀਨਾਃ ਸਦੈਵ । ਨਿਗਮਵਿਹਿਤਧਰ੍ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾ- ਸ਼੍ਚਰਣਸਰਸਿਜਾਨਾਂ ਸੇਵਨੇ ਦਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ
ਜੀਵ ਅਣਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਇਆ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਿਜਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਬਲਵਤ੍ਤਰੌ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰੌ ਅਵਧ੍ਯੌ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਿਲ
ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਬਣੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਬਹੁਸੇਨਾਵृਤੌ ਸ਼ੂਰੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦੌ ਸਦਾ ਦੁਰਾਚਾਰੌ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੌ ਬਹੁਦਾਨਵਸਂਯੁਤੌ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।
ਹਤਾਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਤੌ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਦੇਵਾਨਾਞ੍ਜ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਚਰੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਾਮਾ ਚ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਕਤਬੀਜ, ਅਤੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮਕ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।