ਤਥਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੁਨੇ ਨृਪਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਸਦਾ ਰਤਾਨਾਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਖਲੁ ਤਤ੍ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਨ ਪੇਯਂ ਰਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਤੇਭ੍ਯਃ
ਮੂਨਿ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਕਤ ਲੋਕ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਯੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਭਵੇ ਭਵਾਨੀ ਸਤ੍ਕੁਨ੍ਦਪੁष੍ਪੈਰਥ ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚ । ਬੈਲ੍ਵੈਰ੍ਦਲੈਸ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਭੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਨृਪਾ ਭਵਨ੍ਤੀਤ੍ਯਨੁਮੇਯਮੇਵਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਾਜ਼ਾ ਜਾਸਵਾਂ, ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤਂ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਰਤਭੂਮਿਭਾਗੇ । ਯੈਰ੍ਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਤੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਹੀਨਾ ਰੋਗਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸਨ੍ਤਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਤਾਂ ਲਿਆ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹੇ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੰਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਲ ਦਾਸਭੂਤਾ ਆਜ੍ਞਾਕਰਾਃ ਕੇਵਲਭਾਰਵਾਹਾਃ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਃ ਕਦਾਪਿ ਨੈਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯੌਦਰਪੂਰ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਸਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਭਾਰ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੇਟ ਭਰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਮੂਕਾ ਬਧਿਰਾਸ਼੍ਚ ਖਞ੍ਜਾਃ ਕੁष੍ਠਾਨ੍ਵਿਤਾ ਯੇ ਭੁਵਿ ਦੁਃਖਭਾਜਃ । ਤਤ੍ਰਾਨੁਮਾਨਂ ਕਵਿਭਿਰ੍ਵਿਧੇਯਂ ਨਾਰਾਧਿਤਾ ਤੈਃ ਸਤਤਂ ਭਵਾਨੀ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਗੂੰਗੇ, ਬਹਿਰੇ, ਲੰਗੜੇ ਜਾਂ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਯੇ ਰਾਜਭੋਗਾਨ੍ਵਿਤऋਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯੈਃ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵਾ ਵਿਭਵੈਃ ਸਮੇਤਾ- ਸ੍ਤੈਃ ਪੂਜਿਤਾਮ੍ਬੇਤ੍ਯਨੁਮੇਯਮੇਵ
ਜੋ ਲੋਕ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਈਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਯਾਵਾਨਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਿਆਲੂ ਹੋ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਿषਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਸੁਰੈਃ । ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜਃਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪੂਜੀ ਗਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਜ ਦੀ ਜਨਨੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਗਤਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਾਸ਼ੁ ਸਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਮਾਤਾ ਭੂਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਲਯਂ ਗਤਾ ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਅਥਵਾ ਹੇਮਸ਼ੈਲੇ ਸਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਮੇ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਹੇਮਸ਼ੈਲ 'ਤੇ ਹੋਵੇ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸਚ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਲ੍ਲਭਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਣਿ-ਦੀਪ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਡ-ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਃ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ । ਪੁਰੁषਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਸਥਾਣੁ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਮੁੜ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਃ ਸੁਧਾਸਿਨ੍ਧੁਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵੀਪਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਃ । ਨਾਨਾਰੂਪੈਃ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਜਿੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਦੀਪ ਹੈ, ਉਥੇ ਅੰਬਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੈਃ ਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਤਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੀਡਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪੂਜੀ ਗਈ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਗਈ—ਜਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਗਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਥਾ । ਰਵਿਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਇੱਕ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ੍ਵਕੀਯੈਰ੍ਵਾਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਲਯਾਨਿ ਤੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ੍ਯਂ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ-ਰਾਜ ਚੱਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕਾਲਵਰ੍षੀ ਚ ਧਰਾ ਧਾਨ੍ਯਗੁਣਾਵृਤਾ । ਪਾਦਪਾਃ ਫਲਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸੁਖਦਾਃ ਸਦਾ
ਬਦਲ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਧਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮ੍ਪਨਾ ਘਟੋਧ੍ਨ੍ਯਃ ਕਾਮਦਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਨਦ੍ਯਃ ਸੁਮਾਰ੍ਗਗਾਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਃ ਸ਼ੀਤੋਦਾਃ ਖਗਸਂਯੁਤਾਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਨਦੀਆਂ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਸਾਫ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ੍ਯਾਯਦਣ੍ਡਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਵਿਰੋਧਸ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਆਕਰਾ ਧਨਦਾ ਨृਣਾਂ ਵ੍ਰਜਾ ਗੋਯੂਥਸਂਯੁਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਖਾਣਾ ਖੁਦਾਈਆਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰ੍ਧਰਾਤਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਯੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਣ੍ਡਪਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਮਖੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਧਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਕृਤੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਯੂਪ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਿਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਧਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ । ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਆਸਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸਨ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਪਾਖਣ੍ਡਂ ਨ ਵਾਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਵੇਦਵਾਦਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਦਾ ਨਾਨ੍ਯੇ ਵਾਦਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਾਖੰਡ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਲਹੋ ਨੈਵ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਦੈਨ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ੁਭਾ ਮਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਿਨੋ ਲੋਕਾਃ ਕਾਲੇ ਚ ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਨ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਨਾਪਦਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਨ । ਨਾਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਮਾਰੀ ਦੁਃਖਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਮਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ। ਨਾ ਅਣਜਾਣੀ ਵਰਖਾ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨ ਵਿਰੋਧਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ। ਹਰ ਥਾਂ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ।