ਤਾਮੁਵਾਚ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਿ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾ।"
ਮੂਰ੍ਖਾऽਸਿ ਮਦਮਤ੍ਤਾऽਦ੍ਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਹ ਸਂਗਰਮ੍ 5.18.
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੇਗੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਨ੍ਕਪਟਪਂ ਡਿਤਾਨ੍
ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਠੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਾਤਂਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਪੀਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮਿष੍ਟਾਂ ਸ਼ਾਤਯਾਮਿ ਰਣੇऽਧਮ
ਅੱਜ ਮਿੱਠੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਧਂਤੁਕਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮਹਾਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ।"
ਪੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸਵਂ ਮਿष੍ਟਂ ਸ਼ਲੂਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਮਿੱਠੀ ਅੰਗੂਰ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕੁਸੁਮ ਵਰ੍षਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਚਾਰਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਚਾਰਣ,
ਸੋऽਪਿ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਦੇਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਂਡਿਕਾऽਪਿ ਚ ਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਬਲਾਦਧृਦਿ
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਿਤੋऽਸੌ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਛਾਂਮਾਪ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍ 5.18.
ਉਹ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਪਦਾਘਾਤੈਰ੍ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਮਦਾਂਧਾਦ੍ਯ ਤਵ ਕਂਠਨਿਕृਂਤਨਮ੍
ਹੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਇਹ ਚਕਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਜਗਦਂਬਿਕਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਚੋष੍ਣਂ ਕਂਠਨਾਲਾਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚੋਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਕਬਂਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵੈ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਗਰਦਨ-ਵੱਢਿਆ ਸਰੀਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਸ੍ਤ੍ਵਤਿਬਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਲਾਯਨਪਰਾਨਥ
ਉਥੇ ਸ਼ੇਰ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮृਤੇ ਚ ਮਹਿषੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਦਾਨਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੂਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਭੀ ਡਰ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਆਨਨ੍ਦਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਚਂਡਿਕਾऽਪਿ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇऽਥ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ 5.18.
ਚੰਡਿਕਾ ਵੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵੀਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਮਹਿषਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਵਿष੍ਣੁਰਿਦਂ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵੈਵ ਹਰਤੇ ਨਨੁ ਚਾਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਗਤੀ ਕਰੁਣਾ ਦਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਕਮਲਾਜਪਾ ਚ । ਪੁष੍ਟਿਃ ਕਲਾਥ ਵਿਜਯਾ ਗਿਰਿਜਾ ਜਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਮਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਮਾ ਰਮਾ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਵਡਿਆਈ, ਬੁੱਧੀ, ਯਾਦ, ਸਮਝ, ਦਇਆ, ਮਿਹਰ, ਭਰੋਸਾ, ਹੌਸਲਾ, ਧਰਤੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪਾਲਣ, ਕਲਾ, ਜਿੱਤ, ਗਿਰਿਜਾ, ਜਯ, ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ, ਮਾਪ, ਗਿਆਨ, ਉਮਾ ਤੇ ਰਮਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਜਗਤਿ ਕਾਨ੍ਤਿਰਪੀਹ ਮੇਧਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਦਿਤਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ । ਆਭਿਰ੍ਵਿਨਾ ਤਵ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰਾਸ਼ੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੋ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸਕਲਲੋਕਨਿਵਾਸਭੂਮੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਅਕਲ ਹੈਂ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਣਾ ਨਨੁ ਨ ਚੇਦਸਿ ਕੂਰ੍ਮਨਾਗੌ ਧਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੌ ਕਥਮਿਲਾਮਪਿ ਤੌ ਭਵੇਤਾਮ੍ । ਪृਥ੍ਵੀ ਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਵਾ ਗਗਨੇ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾ- ਸ੍ਯਤ੍ਯੇਤਦਮ੍ਬ ਨਿਖਿਲਂ ਬਹੁਭਾਰਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਕੂਰਮ ਤੇ ਅਨੰਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ? ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਸੰਸਾਰ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ, ਮਾਂ?
ਯੇ ਵਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਅਮਰਾਨ੍ਵਿਮੂਢਾ ਮਾਯਾਗੁਣੈਸ੍ਤਵ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਹ੍ਨਿਯਮਵਾਯੁਗਣੇਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਜਨਨਿ ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਹਵਾ, ਗਣੇਸ਼—ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਯੇ ਜੁਹ੍ਵਤਿ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇऽਲ੍ਪਧਿਯੋऽਮ੍ਬ ਯਜ੍ਞੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸੁਰਾਨ੍ਸਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਹਵਿਃ ਸਮृਦ੍ਧਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤੇ ਕਥਮਾਪੁਰਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਿਂ ਨ ਹਿ ਯਜਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ਹਿ ਮੂਢਾਃ
ਜੋ ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੇ ਤੂੰ, ਸਵਾਹਾ, ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਫਿਰ, ਮੂਰਖ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਭੋਗਪ੍ਰਦਾਸਿ ਭਵਤੀਹ ਚਰਾਚਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਰ੍ਦਦਾਸਿ ਖਲੁ ਜੀਵਨਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਸ੍ਵੀਯਾਨ੍ਸੁਰਾਞ੍ਜਨਨਿ ਪੋषਯਸੀਹ ਯਦ੍ਵ- ਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਰਾਨਪਿ ਚ ਪਾਲਯਸੀਤਿ ਹੇਤੋਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਮਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।