ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਦਿਤਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਤਮੂਚਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨੌ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਇੱਛੁਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਨੋਚੇਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਚਿਰਮ੍ । ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਬਲਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕ੍ਵ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਾਸਨਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਮਲ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਜੇ ਤੂੰ ਬੇਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਹੱਕ ਹੈ?
ਵੀਰਭੋਗ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਾਤਰੋऽਸਿ ਤ੍ਯਜਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਤਯੋਰਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਤਾ ਸ਼ੂਰਾ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਤੁਰ ਜਾ ਇੱਥੋਂ! ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਨੌ ਵੀਰੌ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਪਸਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਬੋਧਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਿਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦੋਪਾਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਸਾਮਦਾਨਭਿਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਝਗੜਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ—ਮਨਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਵੰਡ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨਾ—ਵਿਚਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਬਲਂ ਨੂਨਮੇਤਯੋਰ੍ਵਾ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਤੇ ਤੁ ਬਲੇ ਕਾਮਂ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਦ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰੋਮਿ ਚੇਦਦ੍ਯ ਦੁष੍ਟਯੋਰ੍ਮਦਮਤ੍ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਨਿਰ੍ਬਲਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਬੁਰੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਤਦੈਕੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਬਲਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੇ । ਦਾਨਂ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਾ ਭੇਦਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਯਾ ਕਥਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ੇषੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੁਃਖਹਾ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸੋਏ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਦ੍ਮਨਾਲਗਤੋऽਬ੍ਜਜਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨਸਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਬੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸਮ੍ਬੋਧਨੈਰ੍ਹਰਿਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨਿਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ—ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਪਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਦੀਨਨਾਥ ਹਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਾਮਨੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾਧਵ । ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹृਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਵਾਸ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਦੁਖੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਮਨ, ਉਠੋ ਮਾਧਵ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਦਾ ਵਾਸਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਤੀ!
ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਨ੍ਨਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਦੁष੍ਟਾਰਿਨਾਸ਼ਨੈਕਾਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ
ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਣਿਆ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ!
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨ ਪਾਹਿ ਮਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਠੋ, ਉਠੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!
ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨ । ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਕ
ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ!
ਇਮੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਮਹਾਰਾਜ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੌ ਮਦੋਦ੍ਧਤੌ । ਨ ਜਾਨਾਸ੍ਯਖਿਲਾਧਾਰ ਕਥਂ ਮਾਂ ਸਙ੍ਕਟੇ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਆਏ ਹਨ; ਸਭ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹਾਂ?
ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਮ੍ । ਪਾਲਕਤ੍ਵਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਨਿਰਾਧਾਰਂ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਫਿਰ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਯਦਾ ਹਰਿਃ । ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਨੂਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਜਜਾਗਾਰ ਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਦੋਨੋ ਦੈਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਚ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮੇਕਾਗ੍ਰਹृਦਯਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗ-ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾਪ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਯਯਾ ਹ੍ਯਚੇਤਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਚੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਵ੍ਯਸੁਰ੍ਯਥਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਗੁਣਾਚ੍ਛਬ੍ਦਾਦਿਕਾਨਿਹ । ਤਥਾ ਹਰਿਰ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਿਦ੍ਰਾਮੀਲਿਤਲੋਚਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਣਾਂ, ਆਵਾਜ਼ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨ ਜਹਾਤਿ ਯਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਬਹੁਧਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋऽਪ੍ਯਸੌ । ਮਨ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨਿਦ੍ਰਯਾਯਂ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨੀਂਦ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਰਃ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰੇਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਮਾਪਤੇਰ੍ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਸੇਵਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ-ਨਿੰਦਰਾ ਹਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਜਾਯਾ ਅਪਿ ਵਸ਼ੇ ਯਯਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਨੂਨਂ ਜਗਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਰਮਾਪ੍ਯੁਮਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਮਾ — ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਰਪ੍ਯਵਸ਼ਃ ਸ਼ੇਤੇ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਜਨਃ । ਯਯਾਭਿਭੂਤਃ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕਿਲਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹਰੀ ਵੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਨੀਂਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ; ਜਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਸ੍ਤੌਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵੈ ਯਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਘਟਯਿष੍ਯਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੋਗ-ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਨਾਲਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।