ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ।
ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪਰਮਂ ਹਿਤਮ੍ 5.18.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੀ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਹਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵਤਿ ਦਾਨਵ
ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ—
ਅਰੂਪਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਰੂਪਮਜਨ੍ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਜਨਮੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਜਾਨੀਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਹਂ ਸੁਰੈ ਕਿਲ
ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਪਾਤਾਲਮਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਂਗਣਭੂਮਿषੁ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ।
ਮੁਮੋਚ ਤਰਸਾ ਬਾਣਾਨ੍ਕਰ੍ਣਾऽऽਕृष੍ਟਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਂਬਭੂਵ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਧਰ ਆਗਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਮੱਧ ਵਿਚ ਦੁਰਧਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ 5.18.
ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤਯਾ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੇਵੀ ਤਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੋ ਅਜੇ ਆਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਤ੍ਵਾਜ ਗਾਮਾਸ਼ੁ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪਰ ਅੰਧਕ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਨਖਘਾਤੇਨ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਨ੍ਰਣੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਛਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਉਸ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ, ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਛਾਮਵਾਪਾਮਰਬਾਧਕਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਸਿਂਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਹਾਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੂਪਂ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਹੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਕੇਸਰਿਣਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹ੍ਯਯੋਮੁਖੈਃ 5.18.
ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰਿਰੂਪਂ ਤੁ ਗਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਦਸ੍ਰਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਜ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮਦ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗਂ ਦੇਵੀ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਸਿਂਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿੰਘ ਉੱਛਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਗਜਰੂਪਂ ਚ ਬਭੂਵਾष੍ਟਾਪਦੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਗਜ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਠ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰਭਂ ਦੇਵੀ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸਾ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਈ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਤਿ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਭ ਡਰ ਗਏ।
ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਭ੍ਰਮਣੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਂਗਘਾਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਪਰ੍ਵਤਾਞ੍ਛृਂਗੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।