ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਤਦ੍ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਮਮ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪਤਾ ਹਨ।
ਸੋऽਪ੍ਯਹਂ ਤਵ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਸਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੇਖ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਪੁਰੁषਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਨਾ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ: ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ।
ਤਸ੍ਯ ਚੇਚ੍ਛਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੈਤ੍ਯ ਸृਜਾਮਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ । ਸ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਹੇ ਦੈਤ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭ ਅਸਲੀਅਤ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਵਸ਼ਾਦੇਵ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਜਡਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਾਮਿ ਸਚੇਤਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਦੀਵੀ ਚੇਤਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਕੜੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੇਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਯਸ੍ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਦਯਸਸ਼੍ਚੇਤਨਾ ਯਥਾ । ਨ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਵਾਞ੍ਛਾ ਮੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੁੰਬਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ; ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋਕੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਯਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਗਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ । ਨਰਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਜੰਜੀਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੋਹਬਦ੍ਧੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਦ੍ਧੋ ਨੈਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਮੂਤ੍ਰਾਗਾਰਸ੍ਯ ਸੇਵਨਮ੍
ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਛੁਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ। ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਸਾਬ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਮਂ ਕੁਰੁ ਸੁਖਾਯ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮਾਤ੍ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਨਾਰੀਸਙ੍ਗੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਜਾਨਨ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ; ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਯਜ ਵੈਰਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਿਚਰਾਵਨੌ । ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਕਾਮਂ ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਯਦਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ। ਜਾਂ, ਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਅਥਵਾ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਬਲਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਿਤਾਹਂ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਦਾਨਵ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੰਗ ਕਰ ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵਚਨਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਜੀਵਨ੍ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ: ਅੱਜ ਤੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀ ਲੈ।
ਸਤਾਂ ਸਪ੍ਤਪਦੀ ਮੈਤ੍ਰੀ ਤੇਨ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਮਰਣੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਂ ਵਚਨਂ ਤਤਃ । ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋਮਲਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਨਾਰੀਂ ਨਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਹਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਐਸੀ ਨਾਰੀ ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਰੀ, ਹਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਮਲਲੋਚਨੇ । ਰੋਚਤੇ ਯਦਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਮਾਂ ਭਜ
ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤੇ ਦੇਸ਼ਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਤਾ । ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤੋ ਮੈਤ੍ਰੀ ਕृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ, ਜਿਥੋਂ ਤੂੰ ਆਈ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਹਿਤਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਕਾ ਸ਼ੋਭਾ ਮੇ ਭਵੇਦਨ੍ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾ; ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇਗੀ?
ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾ ਬਾਲਹਤ੍ਯਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਗृਹਂ ਨੂਨਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹੈ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾਪਿ ਮੇ ਫਲਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਭੋਗਸੁਖਂ ਕੁਤਃ । ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਕੇਸ਼ਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਯਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਲ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦृਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਹਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਨਾ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਵੇਂ ਹੀ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਰਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਸਂਯੋਗੇ ਸੁਖਸਮ੍ਭੂਤਿਰ੍ਵਿਯੋਗੇ ਦੁਃਖਸਮ੍ਭਵਃ । ਕਾਨ੍ਤਾਸਿ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ।
ਚਾਤੁਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਿਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਮਾਂ ਨ ਭਜਸ੍ਯਹੋ । ਤਵੋਪਦਿष੍ਟਂ ਕੇਨੇਦਂ ਭੋਗਾਨਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਵਿਚ ਕੌਣਸੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੀ? ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗ ਕੌਣ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ?
ਵਞ੍ਚਿਤਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪੇ ਵੈਰਿਣਾ ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਮੁਞ੍ਚਾਗ੍ਰਹਮਿਮਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਜਿੱਦ ਛੱਡ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸੁਖਂ ਤਵ ਮਮਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵਾਹੇ ਵਿਹਿਤੇ ਕਿਲ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਹਾਭਾਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਸਹਾਤ੍ਮਭੂਃ
ਜੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਾਤਿ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਤਮਖਸ੍ਤਥਾ । ਕਾ ਨਾਰੀ ਪਤਿਹੀਨਾ ਚ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਰੁਦਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ਚੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਦੀਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯੇਨ ਤ੍ਵਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਨ ਕਰੋषਿ ਪਤਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਾਮਃ ਕ੍ਵਾਦ੍ਯ ਗਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਾਣੈਃ ਸੁਕੋਮਲੈਃ
ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਅੱਜ ਕਾਮਦੇਵ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਰਮ ਬਾਣ
ਮਾਦਨੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਕਾਮਂ ਨ ਤਾਡਯਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਮਿਵ ਕਾਮੋऽਪਿ ਦਯਾਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਪੰਜ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦਾ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ।
ਅਬਲੇਤਿ ਚ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਪ੍ਰੇਰਯਤਿ ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍ । ਮਨੋਭਵਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਵਾ ਕਿਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਣ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨੋਭਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।