ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਨਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਸਮੀਪਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਜਨਃ ਕਿਲ । ਨਰੋ ਵਾਥ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸੁਖਂ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ—ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸਂਯੋਗਜਂ ਨॄਣਾਂ ਨਾਸਂਯੋਗੇ ਭਵੇਦਿਹ । ਸਂਯੋਗੋ ਬਹੁਧਾ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਮਿਲਾਪ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਭੇਦਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤੂਤ੍ਥਾਨ੍ਸ੍ਵਭਾਵੋਤ੍ਥਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤਿਭਵਾਨਾਦੌ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਜਾਂ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਗਸ੍ਤੂਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਥਾ ਯੋਗਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮੋ ਮਤਃ
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਰਾ-ਭਰਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕੁਝ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਦਾਤृਤ੍ਵਾਦੁਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਲ੍ਪਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤृਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਹਿਲੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੱਧਮ ਹੈ।
ਨਾਵਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਂਯੋਗਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋ ਬੁਧੈਃ । ਵਿਵਿਧਾਵृਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਅਜਨਬੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਸੁਖਦਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਕਨਿष੍ਠੋऽਯਂ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤੁ ਸਂਯੋਗਃ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦਃ ਸਦਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਸਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰੀਪੁਰੁषਯੋਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਸਦਾ । ਸਂਯੋਗੋ ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਃ ਸ ਏਵਾਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਉਮਰ ਦੇ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਦਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਤਥਾਵਿਧਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਯਰੂਪਵੇषਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਲਸ਼ੀਲਗੁਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਵੈਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਸਮੁਤ੍ਕਰ੍षਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਹਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਂ ਚੇਤ੍ਕਰੋषਿ ਸਂਯੋਗਂ ਵੀਰੇਣ ਚ ਮਯਾ ਸਹ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਸਪਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਿਤਾ ਮਯਾ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮਾਧੁਨਾ
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਨ—
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਦੇਹਿ ਵਾ ਯਥਾ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਕਰ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਵੈਰਂ ਤ੍ਯਜੇऽਹਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਥਾਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਥਾਹਂ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਥ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਂ ਚਾਰੁਭਾषਿਣਿ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਤੁਰੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਕਿਲ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕੇਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤ੍ਵਦੀਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਸੇਵਕੋऽਹਂ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਮਰਣਾਨ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਾਦੌ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਦੈਨ੍ਯਂ ਨਾਚਰਿਤਂ ਮਯਾ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਤਦ੍ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਮਮ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪਤਾ ਹਨ।
ਸੋऽਪ੍ਯਹਂ ਤਵ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਸਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੇਖ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਪੁਰੁषਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਨਾ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ: ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ।
ਤਸ੍ਯ ਚੇਚ੍ਛਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੈਤ੍ਯ ਸृਜਾਮਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ । ਸ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਹੇ ਦੈਤ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭ ਅਸਲੀਅਤ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਵਸ਼ਾਦੇਵ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਜਡਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਾਮਿ ਸਚੇਤਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਦੀਵੀ ਚੇਤਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਕੜੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੇਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਯਸ੍ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਦਯਸਸ਼੍ਚੇਤਨਾ ਯਥਾ । ਨ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਵਾਞ੍ਛਾ ਮੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੁੰਬਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ; ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋਕੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਯਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਗਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ । ਨਰਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਜੰਜੀਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੋਹਬਦ੍ਧੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਦ੍ਧੋ ਨੈਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਮੂਤ੍ਰਾਗਾਰਸ੍ਯ ਸੇਵਨਮ੍
ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਛੁਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ। ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਸਾਬ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਮਂ ਕੁਰੁ ਸੁਖਾਯ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮਾਤ੍ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਨਾਰੀਸਙ੍ਗੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਜਾਨਨ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ; ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਯਜ ਵੈਰਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਿਚਰਾਵਨੌ । ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਕਾਮਂ ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਯਦਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ। ਜਾਂ, ਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।