ਸੂਤੋऽਪਿ ਰਥਮਾਨੀਯ ਤਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਾਜਨ੍ ਰਥੋऽਯਮਾਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂषਿਤਃ
ਸਾਰਥੀ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਥ ਲਿਆ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਤਃ । ਆਨੀਤਂ ਤਂ ਰਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਰਥ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਚਾਓ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਥ ਲਿਆ ਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ—
ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚੇਤਿ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਦੇਵੀ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਂ ਮਹਿषਂ ਨੂਨਂ ਵਿਮਨਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰੂਪਂ ਤਥਾ ਚਾਤੁਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ
'ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਂ ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ।'
ਮਮਾਪਿ ਚ ਤਦੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਤਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸੁੱਖ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣ ਇਵਾਪਰਃ । ਰਥੋਪਵਿष੍ਟਃ ਕੇਯੂਰਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਦਿਵਿਆ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ।
ਸੇਨਾਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਾਨਿਨੀਨਾਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਣਵਾਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਤਦਾ । ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਂ ਵੀਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਨਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਸਮੀਪਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਜਨਃ ਕਿਲ । ਨਰੋ ਵਾਥ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸੁਖਂ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ—ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸਂਯੋਗਜਂ ਨॄਣਾਂ ਨਾਸਂਯੋਗੇ ਭਵੇਦਿਹ । ਸਂਯੋਗੋ ਬਹੁਧਾ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਮਿਲਾਪ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਭੇਦਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤੂਤ੍ਥਾਨ੍ਸ੍ਵਭਾਵੋਤ੍ਥਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤਿਭਵਾਨਾਦੌ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਜਾਂ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਗਸ੍ਤੂਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਥਾ ਯੋਗਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮੋ ਮਤਃ
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਰਾ-ਭਰਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕੁਝ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਦਾਤृਤ੍ਵਾਦੁਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਲ੍ਪਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤृਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਹਿਲੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੱਧਮ ਹੈ।
ਨਾਵਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਂਯੋਗਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋ ਬੁਧੈਃ । ਵਿਵਿਧਾਵृਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਅਜਨਬੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਸੁਖਦਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਕਨਿष੍ਠੋऽਯਂ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤੁ ਸਂਯੋਗਃ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦਃ ਸਦਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਸਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰੀਪੁਰੁषਯੋਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਸਦਾ । ਸਂਯੋਗੋ ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਃ ਸ ਏਵਾਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਉਮਰ ਦੇ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਦਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਤਥਾਵਿਧਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਯਰੂਪਵੇषਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਲਸ਼ੀਲਗੁਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਵੈਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਸਮੁਤ੍ਕਰ੍षਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਹਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਂ ਚੇਤ੍ਕਰੋषਿ ਸਂਯੋਗਂ ਵੀਰੇਣ ਚ ਮਯਾ ਸਹ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਸਪਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਿਤਾ ਮਯਾ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮਾਧੁਨਾ
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਨ—
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਦੇਹਿ ਵਾ ਯਥਾ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਕਰ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਵੈਰਂ ਤ੍ਯਜੇऽਹਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਥਾਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਥਾਹਂ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਥ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਂ ਚਾਰੁਭਾषਿਣਿ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਤੁਰੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਕਿਲ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕੇਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤ੍ਵਦੀਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਸੇਵਕੋऽਹਂ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਮਰਣਾਨ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਾਦੌ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਦੈਨ੍ਯਂ ਨਾਚਰਿਤਂ ਮਯਾ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।