ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਵ੍ਯਂ ਕਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਿਤਂ ਵਚਃ । ਦੇਵਿ ਜਾਨਾਮਿ ਮਰਣਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿਠੀਆਂ ਤੇ ਸੰਭਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।'
ਤਥਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਰਾਧੀਨੇਨ ਵੈ ਮਯਾ । ਮਹਿषੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਬੇਸਮਝ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤਦਗ੍ਰੇ ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਚੈਵਾਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ । ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ। ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਨਤੀਜਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧਿਪੌਰੁषਮਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਬਾਣਹਤਾ ਭੁਵਿ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸ ਚਕਾਰ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ਬਾਣੈਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਜਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਮਸਿਲੋਮਾਨਮਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਕੋਪਪੂਰ੍ਣਾਨਨਾ ਤਦਾ
ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਾਨਵਃ ਕਾਮਂ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਤਨੁਃ ਕਿਲ । ਸ੍ਰਵਦ੍ਰੁਧਿਰਧਾਰਃ ਸ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੋ ਯਥਾ
ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਲੌਹੀਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ । ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਿਂਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਘਾਨ ਹ
ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਨਖਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਂ ਦਦਾਰ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਗਣਯ੍ਯ ਗਦਾਘਾਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸਿਂਹਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਦੈਤਿ, ਜੋ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤੁ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਣ੍ਠਤਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਗਲ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਮੰਦ ਬੁੱਦੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਯ ਦੇਵੀਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨृਪ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਜੈ ਦੇਵੀ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਿਹਤੌ ਦਾਨਵੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤੌ ਚ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਨਿਹਤਾਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਕੇਸਰਿਣਾ ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤਦ੍ਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਭਗ੍ਨਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਤਾ ਮਨ੍ਦਾ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਾ ਵੀ ਲਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਭਾषਣੈਃ । ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੌ ਨਿਹਤੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਅਸਿਲੋਮ ਤੇ ਬਿਡਾਲਾ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਯੇ ਸੈਨਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਿਂਹੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਜੋ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਾ ਲਏ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਿषੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਬਭੂਵ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਿਤੋ ਵਿਮਨਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਹਿषਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਵੀਪ੍ਰਬੋਧਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਰਥਮਾਨਯ ਮੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਰਥ ਲਿਆ ਆ!'
ਸਹਸ੍ਰਖਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਭੂषਿਤਮ੍ । ਆਯੁਧੈਃ ਸਂਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸੁਚਕ੍ਰਂ ਚਾਰੁਕੂਬਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲਾ।
ਸੂਤੋऽਪਿ ਰਥਮਾਨੀਯ ਤਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਾਜਨ੍ ਰਥੋऽਯਮਾਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂषਿਤਃ
ਸਾਰਥੀ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਥ ਲਿਆ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਤਃ । ਆਨੀਤਂ ਤਂ ਰਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਰਥ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਚਾਓ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਥ ਲਿਆ ਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ—
ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚੇਤਿ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਦੇਵੀ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਂ ਮਹਿषਂ ਨੂਨਂ ਵਿਮਨਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰੂਪਂ ਤਥਾ ਚਾਤੁਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ
'ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਂ ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ।'
ਮਮਾਪਿ ਚ ਤਦੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਤਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸੁੱਖ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣ ਇਵਾਪਰਃ । ਰਥੋਪਵਿष੍ਟਃ ਕੇਯੂਰਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਦਿਵਿਆ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ।
ਸੇਨਾਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਾਨਿਨੀਨਾਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਣਵਾਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਤਦਾ । ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਂ ਵੀਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।