ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯ ਉਵਾਚ ਨ ਸਨ੍ਧਿਕਾਮੋऽਸ੍ਤਿ ਨृਪੋऽਭਿਮਾਨੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਿਯਤਂ ਹਿ ਜਾਨਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਰਯਤੇ ਤਥਾਸ੍ਮਾ- ਨ੍ਦੈਵ ਹਿ ਕੋऽਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਬਿਡਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
(ਦੁਃਸਾਧ੍ਯ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਸੇਵਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਦਾ ਮਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨਾਮ੍ । ਆਜ੍ਞਾਪਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿਕਾਨਾਮਿਵ ਸੂਤ੍ਰਭੇਦਾਤ੍ ॥) ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਮਯਾਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਕਠੋਰਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਧਨਂ ਸੁਰਾਣਾਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਾਲੀਕ ਪਤਲੇ ਸੂਤਰ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀਏ? ਸਭ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਾਵਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਵਾਪਸ ਦੇਣ।
(ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿਤਕृਤ੍ਤੁ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਕਾਮਂ ਮੌਨਂ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਸੱਚਾਈ ਹਰ ਵਾਰ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨੂਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਵਾ ਵਕ੍ਤੁਮਾਦਰਾਤ੍ । ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪਿ ਗਤੇ ਰਾਜਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯੇ । ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਮਰਣਂ ਤृਣਵਤ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦੇ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਯੁਦ੍ਧਤਤ੍ਪਰੌ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰੌ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਰਥਸਙ੍ਗਤੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਹ । ਅਸਿਲੋਮਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੂਰੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿੜਾਲਾ ਨਾਮਕ ਨੇ ਸੱਤ ਬਾਣ ਛੱਡੇ। ਅਸਿਲੋਮਾ ਦੂਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਮ੍ਬਿਕਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਬਾਣ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਿੜਾਲਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਾਣਵ੍ਯਥਾਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਪਾਤ ਸਮਰਾਙ੍ਗਣੇ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋऽਥ ਮਮਾਰਾਸ਼ੁ ਦਾਨਵੋ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਦੈਤਿ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਾਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਅਸਿਲੋਮਾ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧਤਤ੍ਪਰਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਿੜਾਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਵ੍ਯਂ ਕਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਿਤਂ ਵਚਃ । ਦੇਵਿ ਜਾਨਾਮਿ ਮਰਣਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿਠੀਆਂ ਤੇ ਸੰਭਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।'
ਤਥਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਰਾਧੀਨੇਨ ਵੈ ਮਯਾ । ਮਹਿषੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਬੇਸਮਝ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤਦਗ੍ਰੇ ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਚੈਵਾਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ । ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ। ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਨਤੀਜਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧਿਪੌਰੁषਮਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਬਾਣਹਤਾ ਭੁਵਿ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸ ਚਕਾਰ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ਬਾਣੈਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਜਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਮਸਿਲੋਮਾਨਮਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਕੋਪਪੂਰ੍ਣਾਨਨਾ ਤਦਾ
ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਾਨਵਃ ਕਾਮਂ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਤਨੁਃ ਕਿਲ । ਸ੍ਰਵਦ੍ਰੁਧਿਰਧਾਰਃ ਸ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੋ ਯਥਾ
ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਲੌਹੀਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ । ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਿਂਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਘਾਨ ਹ
ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਨਖਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਂ ਦਦਾਰ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਗਣਯ੍ਯ ਗਦਾਘਾਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸਿਂਹਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਦੈਤਿ, ਜੋ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤੁ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਣ੍ਠਤਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਗਲ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਮੰਦ ਬੁੱਦੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਯ ਦੇਵੀਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨृਪ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਜੈ ਦੇਵੀ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਿਹਤੌ ਦਾਨਵੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤੌ ਚ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਨਿਹਤਾਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਕੇਸਰਿਣਾ ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤਦ੍ਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਭਗ੍ਨਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਤਾ ਮਨ੍ਦਾ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਾ ਵੀ ਲਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਭਾषਣੈਃ । ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੌ ਨਿਹਤੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਅਸਿਲੋਮ ਤੇ ਬਿਡਾਲਾ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਯੇ ਸੈਨਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਿਂਹੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਜੋ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਾ ਲਏ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਿषੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਬਭੂਵ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਿਤੋ ਵਿਮਨਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਹਿषਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਵੀਪ੍ਰਬੋਧਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਰਥਮਾਨਯ ਮੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਰਥ ਲਿਆ ਆ!'
ਸਹਸ੍ਰਖਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਭੂषਿਤਮ੍ । ਆਯੁਧੈਃ ਸਂਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸੁਚਕ੍ਰਂ ਚਾਰੁਕੂਬਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲਾ।