ਵਿष੍ਣੁਕਰ੍ਣਮਲੋਦ੍ਭੂਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਮਹਾਬਲੌ ਚ ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਸਾਗਰੇ ਜਲੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਤਾਵੇਕਦਾ ਮਹਾਕਾਯੌ ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤੌ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਿਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਨਾਕਾਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈषਾ ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਫਿਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।'
ਆਧੇਯਂ ਤੁ ਵਿਨਾਧਾਰਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਆਧਾਰਾਧੇਯਭਾਵਸ੍ਤੁ ਭਾਤਿ ਨੋ ਚਿਤ੍ਤਗੋਚਰਃ
ਸਹਾਰਾ ਬਿਨਾ, ਆਧਾਰਿਤ ਵਸਤੂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਜਲਂ ਚੇਦਂ ਸੁਖਰੂਪਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਕੇਨ ਸृष੍ਟਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਮਗ੍ਨਾਵਾਵਾਞ੍ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਇਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਆਵਾਂ ਵਾ ਕਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਕੇਨ ਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਵੁਭੌ । ਪਿਤਰੌ ਕ੍ਵੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਤਥਾਵਯੋਃ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਸਾਡੇ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਕਾਮਯਮਾਨੌ ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਨ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕੈਟਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਧੁਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਲੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਕੈਟਭ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੈਟਭ ਉਵਾਚ ਮਧੋ ਵਾਮਤ੍ਰ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਬਲਾ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਚਲਾ ਕਾਰਣਂ ਸਾ ਹਿ ਮੇ ਮਤਾ
ਕੈਟਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਧੂ, ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਭਰਾ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਤੋਯਂ ਤਦਾਧਾਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਾ ਏਵ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਕਾਰਣਞ੍ਚ ਤਥਾਵਯੋਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਰਵੋਚ ਦੈਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡਾ ਕਾਰਨ ਵੀ।
ਏਵਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤੌ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੌ ਯਦਾਸੁਰੌ । ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਚ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸੋ ਦृਢਃ ਕृਤਃ । ਤਦਾ ਸੌਦਾਮਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਖੇ ਚੋਤ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਟਣ ਲੱਗੇ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਿਜਲੀ ਵੇਖੀ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਦृष੍ਟਂ ਗਗਨੇ ਸਗੁਣਂ ਕਿਲ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।' ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕੌ ਸਮਾਹਿਤੌ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਸਾ ਪਰਮਾ ਤਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਖਿਨ੍ਨੌ ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ । ਤਯੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਤਪ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਪੱਕੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਰਂ ਵਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਬ੍ਰੂਤਂ ਪਰਮਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਦਦਾਮਿ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਸ੍ਤਪਸਾ ਕਿਲ
ਦੈਤਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਦਾਨਵਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮਰਣਂ ਦੇਵਿ ਵਰਂ ਨੌ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ: ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਸਕੀਏ।'
ਵਾਗੁਵਾਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਮਰਣਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਭਵੇਦ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਜੇਯੌ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਓ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਅਜੈ ਹੋਵੋਗੇ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਾਨਵੌ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਾਗਰੇ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਯਾਦੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਾਭ੍ਯਾਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯਾਦ-ਯੋਗ ਮੌਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਦਿਤਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਤਮੂਚਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨੌ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਇੱਛੁਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਨੋਚੇਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਚਿਰਮ੍ । ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਬਲਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕ੍ਵ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਾਸਨਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਮਲ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਜੇ ਤੂੰ ਬੇਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਹੱਕ ਹੈ?
ਵੀਰਭੋਗ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਾਤਰੋऽਸਿ ਤ੍ਯਜਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਤਯੋਰਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਤਾ ਸ਼ੂਰਾ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਤੁਰ ਜਾ ਇੱਥੋਂ! ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਨੌ ਵੀਰੌ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਪਸਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਬੋਧਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਿਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦੋਪਾਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਸਾਮਦਾਨਭਿਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਝਗੜਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ—ਮਨਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਵੰਡ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨਾ—ਵਿਚਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਬਲਂ ਨੂਨਮੇਤਯੋਰ੍ਵਾ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਤੇ ਤੁ ਬਲੇ ਕਾਮਂ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਦ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰੋਮਿ ਚੇਦਦ੍ਯ ਦੁष੍ਟਯੋਰ੍ਮਦਮਤ੍ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਨਿਰ੍ਬਲਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਬੁਰੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਤਦੈਕੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਬਲਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੇ । ਦਾਨਂ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਾ ਭੇਦਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਯਾ ਕਥਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ੇषੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੁਃਖਹਾ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸੋਏ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਦ੍ਮਨਾਲਗਤੋऽਬ੍ਜਜਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨਸਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।