ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵੇਤਾਲਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਜਯ ਦੇਵੀਤਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਗੰਧਰਵਾਂ, ਵੇਤਾਲਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜੈ ਦੇਵੀ!' ਤੇ 'ਅੰਬਿਕਾ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।
ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤੌ ਤਯਾ ਨਿਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਨੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਾਯੁਧਾਨ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਸੀਲੋਮਾ ਤੇ ਬਿਡਾਲਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾਗ੍ਰਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸੀਲੋਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਜਿਹਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸਿਲੋਮੋਵਾਚ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਆਗਤਾਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਹਂਸਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਾਗਸਃ
ਅਸੀਲੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਨਿਰਪਰਾਧ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਕਾਰਣਂ ਕਥਯਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਧਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਾਜਨਾਨਿ ਵਰਾਣਿ ਚ
ਆਜ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵਰ—
ਯਾਨੀਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾਸਿ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਾਪਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਜਾ। ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਪਹਮ੍ । ਕੋਮਲੇऽਤੀਵ ਤੇ ਦੇਹੇ ਪੁष੍ਪਘਾਤਾਸਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੰਗ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸਹਸੀਤਿ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ । ਚਾਤੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸਤਤਂ ਸੁਖਸੇਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ। ਚਤੁਰਾਈ ਦਾ ਫਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗਣਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੁਃਖਹੇਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸਂਸਾਰੇऽਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਭੇਦਤਃ । ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਖਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਜਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਆਸਥਾਈ; ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਸਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਆਸਥਾਈ ਸੁਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਚਿਨ੍ਤਕੈਃ । ਸੌਗਤਾਨਾਂ ਮਤਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੀਕਰੋषਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਬੁੱਧਾਂ ਦੀ ਮਤ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ—
ਤਥਾਪਿ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਦਿ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਤਾਂ ਵੀ, ਜਵਾਨੀ ਮਿਲੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ ਭੋਗ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੋਗਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵ ਭਾਮਿਨਿ ਭੂਤਲੇ । ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਯੌਵਨਂ ਦੇਹੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਸੁੰਦਰੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਤਿਕੜੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਪਰੋਪਤਾਪਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ । ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸੇਵਨਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸਦਾ ਕੁਰੁ । ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਰਯਸੇऽਮ੍ਬਿਕੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾ। ਮਾਂ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ?
ਦਯਾਧਰ੍ਮੋऽਸ੍ਯ ਦੇਹੋऽਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਯਾ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਧੇ ਤਵ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹਾਂ।
ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਨਨੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਵਿਚਰਾਮਿ ਸਦਾ ਦੈਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਮਝਾਵਾਂਗੀ। ਦੈਤਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ।
ਨ੍ਯਾਯਾਨ੍ਯਾਯੌ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਿਣੀ । ਨ ਮੇ ਕਦਾਪਿ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਵੈਰਿਤਾ
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਰਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰੇ ਸਾਧੁਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਤੁ ਨਿਯਤਂ ਪਾਲਯਾਮਿ ਨਿਜਂ ਸਦਾ
ਧਰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯੇऽਪ੍ਯਸਾਧਵਃ । ਵੇਦਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਮਵਤਾਰੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤਾਨੇਵਾਹਮਵਤਾਰਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਚ । ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਭੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧੁਨਾ । ਤਂ ਹਨਿष੍ਯੇ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਓ ਸਚੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਿषੀਸੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਇਹ ਸਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਿਮਨ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਸ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਹ । ਸਨ੍ਧਿਞ੍ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ? ਖੁਦ ਲੜ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧृਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸੁਰਾਨ੍ । ਤਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਭ ਲੋਕ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁਣ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਵਣ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਸਿਲੋਮਾ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸਿਲੋਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਬਿਡਾਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਸਿਲੋਮੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਕਥਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਏਵਂ ਗਤੇ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਨ੍ਧਿਰੇਵ ਵਾ
ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਿਡਾਲਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਸਾਂਝ ਪਾਈਏ?