ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਸਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਮਲੋਕਂ ਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਆ, ਆ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲਾਂ।"
ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਯਾਤੈਰਬਲੈਸ਼੍ਚ ਗਤਾਯੁषੈਃ । ਮਹਿषਃ ਕਿਂ ਗृਹੇ ਮੂਢਃ ਕਰੋਤਿ ਜੀਵਨੋਦ੍ਯਮਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਜਿੰਦ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਹੀਸ਼ਾ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?"
ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਤੈਰ੍ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਮਮਾਪਿ ਵਿਫਲਃ ਸ਼੍ਰਮਃ । ਅਹਤੇ ਮਹਿषੇ ਪਾਪੇ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ
"ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ? ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰੇषਯਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਾਂ ਸੋऽਪਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
"ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਲਵੇ।"
ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕੋਪੇਨ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭਗਵਤ੍ਯਪਿ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸੁਰਾਹਿਤਮ੍
ਭਗਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯੋऽਪਿਬਲਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੋਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਤ੍ਕਟੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਵੀਰੌ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਤਾਮਰ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੁਪਿਤਾ ਚ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਸਨ੍ਤਤਿਮ੍ । ਚਕਾਰ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਤਨੁਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਮਹਾਮਾਇਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਸੁਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮ੍ਮੂਢਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਭੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾ ਇਵ ਪੁष੍ਪਿਣਃ । ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਚ ਵਨੇ ਰਣੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਾਮਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰੋ ਮੁਸਲਮਾਦਾਯ ਲੋਹਜਂ ਦਾਰੁਣਂ ਦृਢਮ੍ । ਜਘਾਨ ਮਸ੍ਤਕੇ ਸਿਂਹਂ ਜਹਾਸ ਚ ਨਨਰ੍ਦ ਚ
ਤਾਮਰ ਨੇ ਵੱਡੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਨਰ੍ਦਮਾਨਂ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਉਸਨੂੰ ਗੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮੁਸਲੀ ਬਲੀ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਪਾਤ ਰਣਮਸ੍ਤਕੇ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤਾਮਰ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਤਾਮ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਤਰਸਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭਗਵਤ੍ਯਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਦਾਨਵਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਰਣੇ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਏਕੇਨ ਪਾਤਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰਃ । ਕਣ੍ਠਾਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਨ੍ਤਿਤਂ ਚਾਪਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗਲ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਕੂਰੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਭਗ੍ਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਯੋਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਰਣੇ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਭਃਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।
ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵੇਤਾਲਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਜਯ ਦੇਵੀਤਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਗੰਧਰਵਾਂ, ਵੇਤਾਲਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜੈ ਦੇਵੀ!' ਤੇ 'ਅੰਬਿਕਾ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।
ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤੌ ਤਯਾ ਨਿਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਨੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਸਿਲੋਮਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਾਯੁਧਾਨ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਸੀਲੋਮਾ ਤੇ ਬਿਡਾਲਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾਗ੍ਰਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸੀਲੋਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਜਿਹਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸਿਲੋਮੋਵਾਚ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਆਗਤਾਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਹਂਸਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਾਗਸਃ
ਅਸੀਲੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਨਿਰਪਰਾਧ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਕਾਰਣਂ ਕਥਯਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਧਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਾਜਨਾਨਿ ਵਰਾਣਿ ਚ
ਆਜ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵਰ—
ਯਾਨੀਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾਸਿ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਾਪਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਜਾ। ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਪਹਮ੍ । ਕੋਮਲੇऽਤੀਵ ਤੇ ਦੇਹੇ ਪੁष੍ਪਘਾਤਾਸਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੰਗ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸਹਸੀਤਿ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ । ਚਾਤੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸਤਤਂ ਸੁਖਸੇਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ। ਚਤੁਰਾਈ ਦਾ ਫਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗਣਾ ਹੈ।