ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭਵਾਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇਹੇषੁ ਦੁਨੋਤਿ ਮਾਲਤੀਦਲਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੋਟ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਿਗ੍ਜਨ੍ਮ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਨੁਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਲਾਲਿਤੋऽਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਹਃ ਕृਨ੍ਤਨੀਯਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਲਾਡਲਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗੈਃ ਪੁष੍ਪਵਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਭੋਜਨੈਃ । ਪੋषਿਤੋऽਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਹੋ ਘਾਤਨੀਯਃ ਪਰੇषੁਭਿਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਨਭृਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਧਿਗ੍ਧਨਂ ਦੁਃਖਦਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਸੁਖਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਜ੍ਞੈਵ ਵਾਮੋਰੁ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਯਤਃ । ਸੁਖਂ ਸਮ੍ਭੋਗਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਂ ਗੁਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਨੰਦ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਜਾਣਦੀ ਹੈ?
ਖਡ੍ਗਪਾਤਂ ਗਦਾਘਾਤਂ ਭੇਦਨਞ੍ਜ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਮਰਣਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਗੋਮਾਯੁਮੁਖਕਰ੍षਣਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰਨ ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਗਾਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਵਿਭਿਰ੍ਧੂਰ੍ਤੈਃ ਕृਤਂ ਚਾਤੀਵ ਸ਼ਂਸਨਮ੍ । ਰਣੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਰ੍ਥਵਾਦੋऽਸ੍ਤਿ ਕੇਵਲਃ
ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤਾਂ ਚਲਾਕ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਰਮਤੇ ਮਨਃ । ਭਜ ਵਾ ਭੂਪਤਿਂ ਨਾਥਂ ਹਯਾਰਿਂ ਸੁਰਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਮਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਅ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੇਤਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਕਿਂ ਮृषਾ ਭਾषਸੇ ਮੂਢ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨਿਵ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਝੂਠ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇਂ?
ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀਂ ਤਥਾ । ਨ ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਰਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਨੀਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖੋਜ। ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਮੂਰ੍ਖਸੇਵਾਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੂਰ੍ਖ ਏਵ ਹਿ । ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਮੂਰਖ ਹੈਂ। ਰਾਜਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਹਿषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਮ੍ । ਯਸ਼ਃਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਸਥਿਰ ਥੰਮ ਬਣਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾਤਾਰਂ ਦਾਨਵਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗੀ। ਲੜਾਈ ਕਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਮੂਢ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਵ । ਤਦਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦੇ।
ਮੁਮੂਰ੍षਾ ਯਦਿ ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ
ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਘਨਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਛੱਡੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਤਥਾ ਘੋਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਗਦਯਾ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਥਾਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਦਯਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਦ੍ਵਯਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਥ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਪਲਾਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤਾਮਰ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਸਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਮਲੋਕਂ ਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਆ, ਆ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲਾਂ।"
ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਯਾਤੈਰਬਲੈਸ਼੍ਚ ਗਤਾਯੁषੈਃ । ਮਹਿषਃ ਕਿਂ ਗृਹੇ ਮੂਢਃ ਕਰੋਤਿ ਜੀਵਨੋਦ੍ਯਮਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਜਿੰਦ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਹੀਸ਼ਾ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?"
ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਤੈਰ੍ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਮਮਾਪਿ ਵਿਫਲਃ ਸ਼੍ਰਮਃ । ਅਹਤੇ ਮਹਿषੇ ਪਾਪੇ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ
"ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ? ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰੇषਯਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਾਂ ਸੋऽਪਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
"ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਲਵੇ।"
ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕੋਪੇਨ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭਗਵਤ੍ਯਪਿ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸੁਰਾਹਿਤਮ੍
ਭਗਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯੋऽਪਿਬਲਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੋਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਤ੍ਕਟੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਵੀਰੌ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਤਾਮਰ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੁਪਿਤਾ ਚ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਸਨ੍ਤਤਿਮ੍ । ਚਕਾਰ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਤਨੁਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਮਹਾਮਾਇਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਸੁਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮ੍ਮੂਢਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।