ਰਾਜਨ੍ਨਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਹਿਂਸਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਔਰਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਡਰ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਰਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਹਤਾ ਸੈਨ੍ਯਘੋषੇਣ ਪੂਰਯਨ੍ਗਗਨਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਘਣ੍ਟਾਨਾਦਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵਜਾਈ, ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਸੁਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਰਯਃ । ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਭਾषਨ੍ਤੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਨ੍ । ਉਵਾਚਾਤੀਵ ਸਂਕੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂ ਭਯਂ ਵਃ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ?'
ਅਦ੍ਯੈਵਾਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਲਾਂ ਮਦੋਨ੍ਨਤਾਮ੍ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਦੈਤਿਆ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰਣ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪਪਾਣਿਰ੍ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਙ੍ਗਰੇ ਦੇਵੀਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਗਰ੍ਜਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭੀषਯਨ੍ਤੀਤਰਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅੱਜ ਦਾ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਦੂषਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵਾਕੀਰ੍ਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਦੀਯਂ ਵਾਮਲੋਚਨੇ
ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹਾਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਸੋਹਣੀਏ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭਵਾਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇਹੇषੁ ਦੁਨੋਤਿ ਮਾਲਤੀਦਲਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੋਟ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਿਗ੍ਜਨ੍ਮ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਨੁਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਲਾਲਿਤੋऽਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਹਃ ਕृਨ੍ਤਨੀਯਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਲਾਡਲਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗੈਃ ਪੁष੍ਪਵਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਭੋਜਨੈਃ । ਪੋषਿਤੋऽਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਹੋ ਘਾਤਨੀਯਃ ਪਰੇषੁਭਿਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਨਭृਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਧਿਗ੍ਧਨਂ ਦੁਃਖਦਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਸੁਖਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਜ੍ਞੈਵ ਵਾਮੋਰੁ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਯਤਃ । ਸੁਖਂ ਸਮ੍ਭੋਗਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਂ ਗੁਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਨੰਦ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਜਾਣਦੀ ਹੈ?
ਖਡ੍ਗਪਾਤਂ ਗਦਾਘਾਤਂ ਭੇਦਨਞ੍ਜ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਮਰਣਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਗੋਮਾਯੁਮੁਖਕਰ੍षਣਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰਨ ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਗਾਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਵਿਭਿਰ੍ਧੂਰ੍ਤੈਃ ਕृਤਂ ਚਾਤੀਵ ਸ਼ਂਸਨਮ੍ । ਰਣੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਰ੍ਥਵਾਦੋऽਸ੍ਤਿ ਕੇਵਲਃ
ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤਾਂ ਚਲਾਕ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਰਮਤੇ ਮਨਃ । ਭਜ ਵਾ ਭੂਪਤਿਂ ਨਾਥਂ ਹਯਾਰਿਂ ਸੁਰਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਮਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਅ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੇਤਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਕਿਂ ਮृषਾ ਭਾषਸੇ ਮੂਢ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨਿਵ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਝੂਠ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇਂ?
ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀਂ ਤਥਾ । ਨ ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਰਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਨੀਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖੋਜ। ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਮੂਰ੍ਖਸੇਵਾਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੂਰ੍ਖ ਏਵ ਹਿ । ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਮੂਰਖ ਹੈਂ। ਰਾਜਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਹਿषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਮ੍ । ਯਸ਼ਃਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਸਥਿਰ ਥੰਮ ਬਣਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾਤਾਰਂ ਦਾਨਵਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗੀ। ਲੜਾਈ ਕਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਮੂਢ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਵ । ਤਦਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦੇ।
ਮੁਮੂਰ੍षਾ ਯਦਿ ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ
ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਘਨਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਛੱਡੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਤਥਾ ਘੋਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਗਦਯਾ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਥਾਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਦਯਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਦ੍ਵਯਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਥ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਪਲਾਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤਾਮਰ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।